Το διάβασαν το μνημόνιο ή δεν το διάβασαν;

Καθόλου δεν με παραξένεψε ότι υπάρχουν υπουργοί που δεν διάβασαν το μνημόνιο. Ήμουν εξ αρχής σίγουρος ότι ελάχιστοι το διάβασαν από τους υπουργούς που το υποστήριξαν, και ακόμα λιγότεροι από τους βουλευτές που το ψήφισαν. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί που αντιδρούν "και καλά" με έκπληξη στις δηλώσεις Χρυσοχοϊδη, πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοί του, διάβασαν ακόμα λιγότερο από τον ίδιο, και χωρίς να έχουν και την δική του πίεση χρόνου!

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν το βρίσκω και πρόβλημα!

Το μνημόνιο δεν ψηφίστηκε γιατί αυτά που έγραφε ήταν αποδεκτά. Όλοι ξέραμε ότι οι όροι του ήταν απαράδεκτοι. Ταυτόχρονα γνωρίζαμε ότι η εναλλακτική, εκεί που είχαν οδηγηθεί τα πράγματα, ήταν αδιανόητη, και χρόνος δεν υπήρχε ούτε για διαπραγμάτευση ούτε για βελτίωση. Ανεξαρτήτως όρων, όταν πια υπογράφτηκε, καλώς υπογράφτηκε.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι υπογράφτηκε, μετά αναγνώσεως ή άνευ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν τηρήθηκε ούτε στους όρους του που αφορούσαν σε μέτρα που και χωρίς μνημόνιο ήταν απαραίτητο να ληφθούν, και θα χρειαζόταν να έχουν ληφθεί ήδη από την δεκαετία του '90.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν έγινε καν απόπειρα να τηρηθεί, ούτε γι' αυτούς τους όρους του που ήταν απαραίτητο να τηρηθούν. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό έγινε από πολλούς "υπευθύνους" με πλήρη συνείδηση. Και, συνειδητά και πάλι, την αποτυχία μετά, την κάθε επόμενη αποτυχία, την χρέωναν στο μνημόνιο!

Όπως θα θυμούνται κάποιοι, οι ίδιοι οι δανειστές βελτίωσαν στην συνέχεια τους όρους, όταν προέκυψε  ότι δεν ήταν δυνατόν να τηρηθεί το μνημόνιο. Όλες του οι παράμετροι, τα επιτόκια, οι χρόνοι αποπληρωμής, τα ποσά, το ίδιο το χρέος τώρα, έχουν πλήρως ανατραπεί προς όφελος της Ελληνικής πλευράς, σε μια αλυσίδα αναθεωρήσεων! Αντί ενεργοποίησης απεχθών όρων, με κάθε αποτυχία, όχι επίτευξης στόχων αλλά έστω στοιχειώδους προόδου, οι όροι βελτιώνονταν! Πόσες φορές "ανοίχθηκαν" τα κλειστά επαγγέλματα τα τελευταία 2 χρόνια, αυτά που τώρα πάλι χρειάζεται να ανοίξουν, έχω χάσει το μέτρημα. Πρέπει να είναι κάτι σαν 10 ανακοινώσεις με συγκεκριμένη δέσμευση και προθεσμία, και 4 νομοσχέδια ψηφισμένα. "Ολημερίς τα άνοιγαν το βράδυ ξανακλείναν"!

Το ζητούμενο από το μνημόνιο λοιπόν, εξ αρχής δεν ήταν ούτε οι ακριβείς του όροι, ούτε η πιστή τήρησή τους. Ήταν η αξιοποίησή του για εξυγίανση και εξορθολογισμό της οικονομίας και του πολιτικού συστήματος, χωρίς δραματική χειροτέρευση του επιπέδου ζωής μας. Ήταν να αξιοποιηθεί για να αποδείξει στους δανειστές ότι αξίζουμε την βοήθεια που, με δισταγμό μεν και με υστεροβουλία, αφειδώς όμως μας πρόσφεραν, ώστε να έχουμε πολιτικά επιχειρήματα για να ζητήσουμε βελτίωση των όρων.

Αυτό καταλογίζω στην κυβέρνηση Παπανδρέου, και στον κ. Χρυσοχοϊδη προσωπικά! Ότι δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία αυτή. Έδρασαν με μόνη φιλοδοξία την σωτηρία του πελατειακού συστήματος. Τους προσφέρθηκε ένα εργαλείο για να διορθώσουν το κατεστραμένο μηχάνημα. Δεν ήταν το τέλειο εργαλείο, ήταν όμως βέβαιο ότι η βοήθεια θα συνεχιζόταν και με βελτιώσεις του, και με πρόσθετα εργαλεία. Αντί να το αξιοποιήσουν όσο καλύτερα γινόταν, πούλησαν το εργαλείο για να συνεχίσουν να ταϊζουν τους κομματικούς στρατούς, χωρίς να μπορούν να δουν έστω και 3 μήνες μπροστά στο μέλλον, ακόμα και αυτών των ίδιων των στρατών. Και χρέωσαν την αλυσίδα των δικών τους αποτυχιών στο μνημόνιο.

Στο δικό μου βιβλίο, σ' αυτό είστε υπόλογος κ. Χρυσοχοϊδη. Απολογηθείτε γι' αυτό, και όχι για τα βραδυνά σας αναγνώσματα! Και όχι μόνο εσείς...

Ας είμαστε ρεαλιστές

Το πρόβλημά μας στην Ελλάδα είναι ότι οι Έλληνες που δεν είμαστε συμφεροντολόγοι ή κυνικοί είμαστε ιδεαλιστές. Ρεαλιστές Έλληνες, αυτοί δηλαδή ακριβώς που χρειαζόμαστε, είναι είδος εν ανεπαρκεία και υπό εξαφάνιση.

Σχέδιο νόμου για την "Καταπολέμηση Εκδηλώσεων Ρατσισμού και Ξενοφοβίας"

Φαίνεται ότι και η κυβέρνηση αυτή επιμένει στην ψήφιση ενός νομοσχεδίου που προσβλέπει να συμβάλλει στην καταπολέμηση του ρατσισμού.

Ο στόχος βέβαια παρουσιάζεται ως ευγενής, ακόμα όμως κι αν όντως είναι, οι προθέσεις στην πολιτική έχουν πολύ κατώτερη προτεραιότητα από τα αποτελέσματα. Βρίσκω το νομοσχέδιο βαθειά προβληματικό και είμαι ριζικά εναντίον του.

Ο Μπουτάρης το κάπνισμα και ο νόμος

Διαβάζω επικρίσεις για την αναφορά του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Μπουτάρη, ότι ο δήμος κάνει τα "στραβά μάτια" στον νόμο για το κάπνισμα, για να μην δημιουργήσει προβλήματα στην οικονομική δραστηριότητα των "μαγαζιών". Έχω σοβαρές αντιρρήσεις, όχι για τις δηλώσεις Μπουτάρη αλλά για τις επικρίσεις.

Έχει όρια η ανοχή κι αν ναι ποιά είναι;

Ακούμε πολλά για ανοχή στις μέρες μας. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας, της διαφωνίας και της ιδιορρυθμίας όλων, αναφέρεται όλο και συχνότερα ως σημαντικό ζητούμενο.

Όλοι αισθανόμαστε ότι σεβόμαστε τους άλλους και ταυτόχρονα βρισκόμαστε σε στιγμές και σε καταστάσεις που τις βρίσκουμε απαράδεκτες. Όλοι αρνούμαστε ότι είμαστε ρατσιστές ή καταπιεστές.  Ταυτόχρονα βλέπουμε τόσο ρατσισμό όσο και καταπίεση άφθονα στην κοινωνία μας. Πώς γίνεται αυτό; Πού είναι κρυμμένοι όλοι αυτοί οι ρατσιστές και καταπιεστές; Πώς γίνεται και να είναι καταπιεστικοί και να νομίζουν ταυτόχρονα ότι ... οι καταπιεστικοί είναι οι άλλοι;

Αν έχει όρια η ανοχή, τότε τι είδους ανοχή είναι; Τι σημαίνει ανέχομαι κάποιον υπό την προϋπόθεση ότι ... δεν με ενοχλεί πολύ; Αν έχω όρια στην ανοχή μου, δεν σημαίνει αυτό ότι απλώς διατηρώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να ενοχλούμαι όποτε επιλέξω; Δεν σημαίνει αυτό ότι τελικά δεν έχω καθόλου ανοχή;

Πάλι αν δεν έχει όρια, τι σημαίνει αυτό, ότι για να είμαι ανεκτικός χρειάζεται να ανέχομαι τα πάντα;

Η κατάσταση μου θυμίζει το ρητό: "αυτοί που επιμένουν πως δεν γίνεται ας σταματήσουν να εμποδίζουν αυτούς που το κάνουν". Μήπως χρειάζεται να πούμε κατά παράφρασή του: "ας εξαφανίσουμε επιτέλους από προσώπου γης όλους αυτούς τους απαράδεκτους ενοχλητικούς καταπιεστές για να μην ενοχλούν εμάς τους ανεκτικούς!";

Λοιπόν τι νομίζετε; Έχει όρια η ανοχή; Κι αν ναι, ποιά είναι;

ΥΓ. Ευχαριστώ τον φίλο του FB Ζήση για την αφορμή και την έμπνευση.

Σειριακές πολιτικές αυτοχειρίες

Και ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα πρέπει να υπογράψει τις δεσμεύσεις που ζητά το Eurogroup, δεσμεύσεις τις οποίες θυμίζω, κατά δήλωσή του ο Σαμαράς αποδέχεται.

Περίμενα, όπως όλοι, ότι οι εκλογές θα έφερναν βαθειά ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Έκανα λάθος. Την ανανέωση την φέρνουν πρόωρα κάτω από το βάρος των περιστάσεων οι ίδιοι οι πολιτικοί πρωταγωνιστές. Μετά το "δημοψήφισμα" του Γιώργου Παπανδρέου φαινόταν ως δεύτερη μεγάλη πολιτική αυτοχειρία εκείνη του κ. Σαμαρά που φαίνεται ότι μπορεί να προτιμήσει να κόψει τις φλέβες του παρά να πράξει το αυτονόητο. 

Ότι ο κ. Κουβέλης θα βιαστεί να προηγηθεί δεν το περίμενα...

Ο Αντώνης Σαμαράς και το μάδημα της μαργαρίτας

Όλη η Ελλάδα για να μην πω και όλη η Ευρώπη και ο κόσμος, παρακολουθεί τον Αντώνη Σαμαρά και μαδάει την μαργαρίτα: Θα υπογράψει, δεν θα υπογράψει, ..., θα υπογράψει, δεν θα υπογράψει, ..., θα υπογράψει δεν θα υπογράψει...

Επιτρέψτε μου να διαφωνώ ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι απόφαση του Αντώνη Σαμαρά.

Άμεση Δημοκρατία;

Ευγενές το κίνητρο πίσω από την πρόταση της άμεσης δημοκρατίας...

Αυτοί που την προτείνουν ως λύση της κρίσης, μου θυμίζουν επιβάτες του Τιτανικού που για την αποφυγή του παγόβουνου προτείνουν την μετατροπή του πλοίου σε πυρηνοκίνητο.

Κι αυτοί που την προτείνουν ως το επόμενο βήμα προόδου, μου θυμίζουν μηχανικούς που σχεδιάζουν πώς θα εποικιστεί ο Άρης, πριν πετύχουν να θέσουν δορυφόρο σε τροχιά.

Ευγενής η πρόθεση, στην πολιτική όμως χρειάζεται διάκριση μεταξύ οράματος, στόχου και μέτρων._

Τι είναι Ελευθερία;

Με την ανάρτηση αυτή εγκαινιάζεται μια θεματική σειρά που από καιρό ήθελα να ενεργοποιήσω στο ιστολόγιο, η 'Πρόσκληση σε Συζήτηση'. Οι αναγνώστες του ιστολογίου προσκαλούνται να απαντήσουν σε μια ερώτηση. Πετυχημένα και καλογραμμένα σχόλια που στέκονται ανεξάρτητα ως άρθρα, θα γίνονται  ξεχωριστές αναρτήσεις του ιστολογίου με αναφορά στον συγγραφέα τους. Στο τέλος το ιστολόγιο θα απαντάει με την δική του εκδοχή.

Την έμπνευση για την σημερινή πρώτη ερώτηση την έδωσε ο φίλος του FB Δημήτριος Ανδρεόπουλος με σχόλιά του σε αντιγραφή στο FΒ της ανάρτησης "Άλλο φιλελευθερισμός άλλο ατομισμός".

Όσοι ενδιαφερόμενοι προσέλθετε! Τι νομίζετε ότι είναι Ελευθερία;

Άλλο φιλελευθερισμός άλλο ατομισμός

Φιλελευθερισμός είναι η αγάπη μου στην Ελευθερία όχι η αγάπη στην ελευθερία Μου._

Δογματισμός

Η πλήρης αδυναμία διαχείρισης της ιδέας ότι έχω άδικο._

Φθαρμένα υλικά ή κακή συνταγή;

Ακούω πολλά για τα φθαρμένα υλικά με τα οποία δεν μπορείς να χτίσεις κάτι καινούριο.

Έχω τις αντιρρήσεις μου και δεν χάνω την ευκαιρία να τις υποστηρίζω θυμίζοντας ότι η Αθήνα είναι μια βρώμικη πόλη που έχει, παρ' όλ' αυτά, πολύ καθαρό μετρό. Οι ίδιοι πολίτες, τα ίδια υλικά, εντός του μετρό και εκτός... Η συνταγή διαφορετική: εντός απλοί κανόνες, εύκολα ελέγξιμοι, επιμονή στην εφαρμογή τους, στοιχειώδης επιτήρηση, έκθεση εκείνων που τους παραβιάζουν. Εκτός το αντίθετο. Οι Έλληνες προσαρμοζόμαστε και στην Γερμανία και στην Ελλάδα, όπως κι όλοι άλλωστε.

Πολιτικές Αναλογίες

Γιώργος Παπανδρέου: Δημοψήφισμα!
Αντώνης Σαμαράς: Δεν υπογράφω!

Προχώρα ακάθεκτος... Τό' χεις!

Είναι ο Παπαδήμος Μεσσίας;

Μιλούν πολλοί για μεσσιανισμό, σχετικά με το πρόσωπο του Παπαδήμου. Νομίζω παρερμηνεύουν τελείως το έντονο συναίσθημα ανακούφισης που συνόδευσε την λύση της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Τουλάχιστον όσον με αφορά, τον λόγο της ανακούφισής μου τον εξέφρασα με το κείμενο για την ομάδα του Facebook "Στηρίζουμε Κυβέρνηση Παπαδήμου". Κρίνοντας από την ευχαρίστηση με την οποία έγινε δεκτό, εκφράζει και άλλους. Θα ήθελα σχετικά να διευκρινίσω κάτι ακόμα.

Η ανακούφισή μου ήταν μόνο δευτερευόντως για το πρόσωπο Παπαδήμου. Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο, η ανακούφιση ήταν κυρίως για το πολιτικό σύστημα. Επειδή ακριβώς φαίνεται παράδοξο, χρειάζεται κάποια εξήγηση.

Θυμίζω για να θέσω ένα πλαίσιο ότι:

1. Το δημοψήφισμα αποφασίστηκε από τον πρωθυπουργό και τους ανθρώπους που εμπιστεύεται να τον συμβουλεύουν, με συμμετοχή υπουργών και, αν το ξέρω σωστά, του Προέδρου της Βουλής...
2. ...χειροκροτήθηκε, τουλάχιστον εκείνη την στιγμή του αιφνιδιασμού, από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ...
3. ...υποστηρίχθηκε ένθερμα και πολύ εύγλωττα από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπεύθυνο για τα οικονομικά και τις σχετικές διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, ...
4. ... έγινε δεκτό από το υπουργικό συμβούλιο, κατ' άλλους ομόφωνα, κατ' άλλους μετά από (σε κάθε περίπτωση ανεπαρκείς) αντιδράσεις, ...
5.  ...αποδείχθηκε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ξεγέλασε, όχι μόνο τους εταίρους με την προκήρυξή του δημοψηφίσματος, αλλά και την κοινή γνώμη με την ανακοίνωση ότι τους είχε ενημερώσει, ...
6. ... το δημοψήφισμα απορρίφθηκε από τον ίδιο αντιπρόεδρο και υπουργό οικονομικών που το είχε υποστηρίξει, χωρίς εξήγηση της μεταστροφής, ενώ ο πρωθυπουργός εξακολουθούσε να το υποστηρίζει, ...
7. ... και μετά την δραματικά αρνητική τροπή που πήραν τα πράγματα για την χώρα, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ συνέχισε να εμπιστεύεται τον Γιώργο Παπανδρέου για να βρει την σωστή λύση για το μέλλον της χώρας, χειροκροτώντας τον σύσσωμη όρθια και θερμά! Ένας πρωθυπουργός δηλαδή σοβαρότατα ελλειμματικός και στην κρίση και στην ειλικρίνεια, συνέχισε να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής!

Αμέσως μετά, το κρεσέντο ακραίας παραλογίας συνεχίστηκε με (εντελώς ενδεικτικά):

1. Μεγάλη δυστοκία στο όνομα του πρωθυπουργού, αν και είναι σαφές ότι οι κατάλληλοι είναι ελάχιστοι
2. Πρόταση στον Απόστολο Κακλαμάνη που την δέχτηκε
3. Πρόταση στον Φίλιππο Πετσάλνικο που την δέχτηκε
4. Διάγγελμα του πρωθυπουργού για "ιδιαίτερα θεσμική λύση"
5. Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία (ή μήπως απροθυμία) να κάνει κάποια δημόσια παρέμβαση ουσίας
6. Χειρισμούς της κατάστασης που, ακόμα και κρίνοντας από τον τρόπο χειρισμού των πρακτικών επιφανειακών θεμάτων, φανερώνει μια διάχυτη επιπολαιότητα παντού

Αυτή η απίστευτη διαδοχή της μιας παράλογης κίνησης μετά την άλλη από ολοένα μεγαλύτερες ομάδες υπευθύνων, ξεκινώντας από τον πρωθυπουργό και προχωρώντας στην κυβέρνηση, τους κυβερνητικούς βουλευτές, την αξιωματική αντιπολίτευση, την Βουλή ολόκληρη και δύο Προέδρους της τον νυν και τον προηγούμενο, και ακόμα και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έδωσε την αίσθηση στους πολίτες ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα είναι ένα λεωφορείο με οδηγό χωρίς δίπλωμα και μεθυσμένο, και επιβάτες που αδυνατούν να κάνουν κάτι γι' αυτό.

Όταν είμαι σ' ένα λεωφορείο που πηγαίνει στο γκρεμό με οδηγό ανίκανο και μεθυσμένο, ανακουφίζομαι όταν βρεθεί κάποιος να αλλάξει τον οδηγό με άλλον, όχι μόνο νηφάλιο αλλά και ικανό! Ανακουφίζομαι παρά το γεγονός ότι η πορεία προς τον γκρεμό δεν έχει αλλάξει!

Αυτό είναι για μένα το κύριο νόημα της ανακούφισης χάρις στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Η ανακούφιση οφείλεται κυρίως στην διαπίστωση ότι έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που δεν είναι τελείως και συνεχώς και μόνο παράλογο. Όταν κάποια επιλογή είναι προφανής, ακόμα και τότε δυσκολεύεται, τουλάχιστον όμως δεν αποκλείεται τελείως να καταφέρει να την κάνει! Και, δευτερευόντως, έχουμε επιτέλους και έναν ικανό πρωθυπουργό. Κάτι είναι. Θα έχουμε ενδεχομένως και μια καλή κυβέρνηση, πού το πας κι αυτό. Σήμερα η ανακούφιση είναι τόσο πραγματική όσο και σε καλή επαφή με την πραγματικότητα. Η δυσκολία της θέσης παραμένει, το ίδιο και αβεβαιότητα της τελικής έκβασης. Γι' αυτό θα ανησυχήσουμε ξανά αύριο.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και ο ανίκανος και μεθυσμένος οδηγός παραμένει επικίνδυνος! Παραμένει μέσα στο λεωφορείο, ανίκανος και μεθυσμένος όσο πάντα. Παραμένει πολύ κοντά στον νέο οδηγό, ισχυρός και αποφασισμένος, με τα μάτια πεισματικά καρφωμένα στο τιμόνι, αντί στον γκρεμό και τον δρόμο...

Η συλλογική ευφυία χρειάζεται και συλλογική μνήμη

Ας κρατήσουμε στην μνήμη μας το συναίσθημα που είχαμε τις ώρες που νομίζαμε ότι η επιλογή ήταν Πετσάλνικος.

Ας θυμηθούμε πόσο, μα πόσο κοντά φτάσαμε σ' αυτό. Ας μην ξεχάσουμε ότι του προτάθηκε. Κι ότι, που για μένα είναι πιο ενδεικτικό, δέχτηκε! Κι ότι πριν απ' αυτόν προτάθηκε στον Κακλαμάνη. Κι ότι δέχτηκε κι αυτός! Ας θυμηθούμε το διάγγελμα της "πολύ θεσμικής επιλογής". Και την δήλωση "...εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι τα πρόσωπα...". Ας εγγράψουμε κάπου αυτό το συναίσθημα της άκρας αδυναμίας να αποφύγουμε την σύγκρουση που έρχεται σε αργή κίνηση στο όχημα που βρισκόμαστε μέσα. Την προσπάθεια μεσ' την απελπισία μας ότι μπορεί να γίνει κάτι λογικό σ' αυτή την χώρα. Και ότι όντως κάναμε κάτι και θεσμικά και ως κοινωνία των πολιτών, έστω και τελευταία στιγμή!  Και την ανακούφιση των πρώτων δηλώσεων Παπαδήμου.

Ας τα εγγράψουμε όλ' αυτά κάπου που ... πιάνει μελάνι!

Φοβάμαι ότι είναι αναμνήσεις που θα μας χρειαστούν πολύ συχνά τις μέρες που έρχονται...

Κυβέρνηση Συνεργασίας ή Εθνικής Σωτηρίας;

Ζητήσαμε από καιρό και συνεχίζουμε να ζητάμε Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, όχι Κυβέρνηση Συνεργασίας.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι στο όνομα. H Διάκριση έγκειται στην ουσία.

Το ζητούμενο ήταν να έχουμε μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων που θα αφήνονταν ελεύθεροι να φέρουν σε πέρας το δύσκολο έργο της σωτηρίας της χώρας από τα χειρότερα που έρχονται. Ζητήσαμε μια Νέα Μεταπολίτευση. Υπάρχει βέβαια μια σημαντική διαφορά από την Μεταπολίτευση, ότι τώρα έχουμε δημοκρατία. Έντονα ελλειμματική αλλά δημοκρατία. Ζητήσαμε από το πολιτικό σύστημα, όπως και στην Μεταπολίτευση, να παραμερίσει εντός των δημοκρατικών συνταγματικών διαδικασιών, και να αναθέσει το δύσκολο έργο της αντιστροφής του κατήφορου που ήδη έχει εξελιχθεί σε ελεύθερη πτώση, σε μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Και να την στηρίξει στην Βουλή με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Ζητήσαμε έναν ισχυρό πρωθυπουργό με κύρος στο εσωτερικό και διεθνώς, που θα είχε την ελευθερία να διαλέξει συνεργάτες αποδεκτούς από τα κόμματα που θα στήριζαν στην Βουλή, και την άνεση να κάνει όλες τις κινήσεις που κρίνει απαραίτητες, με ευρεία υποστήριξη από το πολιτικό σύστημα.

Το σκεπτικό ήταν απλό και παραμένει εν ισχύ. Είναι αδύνατο σ' αυτούς που στηρίζονται στο πελατειακό πολιτικό σύστημα, να το γκρεμίσουν. Και είναι αδύνατο στους λαϊκιστές να αναλάβουν το φοβερό βάρος των εξαιρετικά αντιδημοφιλών μέτρων που χρειάζονται. Και είναι αδύνατο στους (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) ανίκανους και αδαείς, να επιτύχουν αυτό που είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολο για τους ικανούς και γνώστες. Μόνο αλεξιπτωτιστές της πολιτικής θα μπορούσαν να πετύχουν τους στόχους, μόνο πρόσωπα που δεν έχουν επωφεληθεί από τις σημερινές στρεβλώσεις και δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος επειδή δεν έχουν βλέψεις πολιτικής σταδιοδρομίας μπορούν να τολμήσουν τα μέτρα, μόνο πρόσωπα που δεν επιλέγονται από το πολιτικό μας σύστημα της "δυσμενούς επιλογής" διαθέτουν τις ικανότητες και τις γνώσεις.

Διαφαίνεται ότι το αποτέλεσμα θα είναι το αντίθετο απ' αυτό που ζητήσαμε, το αντίθετο απ' αυτό που χρειάζεται. Ζητήσαμε μια κυβέρνηση που δεν θα έχει ούτε τον Γιώργο Παπανδρέου ούτε τον Αντώνη Σαμαρά. Φαίνεται πως θα είναι μια κυβέρνηση που θα έχει και τους δύο ταυτόχρονα. Ζητήσαμε κυβέρνηση που θα έχει την ικανότητα και την ελευθερία να κάνει την δουλειά. Φαίνεται πως θα έχουμε κυβέρνηση που θα χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι από τα δύο μεγάλα κόμματα, για να διαχύσουν και να θολώσουν τις μεγάλες ευθύνες τους για το σημερινό κατάντημα.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τι λόγο θα είχε μια οποιαδήποτε προσωπικότητα σαν τον Λουκά Παπαδήμο, το όνομα του οποίου κυκλοφορεί ευρύτατα, να δεχθεί έναν τέτοιο ρόλο. Θα ήταν πραγματικά πολύ κατάλληλος, αλλά γι' αυτό που ζητήσαμε, όχι γι' αυτό που σχεδιάζει το φαύλο πολιτικό μας σύστημα. Αυτό που σχεδιάζεται απλώς θα κάψει κάποια ακόμα καλά χαρτιά που διαθέτουμε ως χώρα, όπως ήδη καίει με ταχύ ρυθμό, και χωρίς αντίστοιχο όφελος για την χώρα, τον πολύ αξιόλογο κ. Μόσιαλο.

Είμασταν στην άκρη του γκρεμού. Μετά την κίνηση του πρωθυπουργού για μονομερή ανακοίνωση δημοψηφίσματος, η χώρα είναι σε ελεύθερη πτώση εκτός Ευρωζώνης. Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας θα ήταν ένα αλεξίπτωτο. Οι δύο πολιτικοί ηγέτες το σχεδιάζουν, κατ' εικόνα και ομοίωσή τους, έτσι που θα μισανοίξει μπερδεμένο στα νήματα της δικής τους ανικανότητας και υστεροβουλίας, και χωρίς το ζητούμενο αποτέλεσμα.

Συνεχίζουμε να ζητάμε Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, ακόμα κι αν σχηματιστεί τώρα Κυβέρνηση Εθνικής Συνεργασίας, ακόμα και μετά τις εκλογές. Αποστολή της δεν θα είναι πια να μας κρατήσει στην Ευρωζώνη. Θα είναι, όταν λήξει ο χρόνος της Κυβέρνησης Εθνικής Συνεργασίας, να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της εξόδου μας από την Ευρωζώνη με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Και να επαναφέρει την χώρα σε τροχιά ανόδου το συντομότερο δυνατόν, πριν παραδώσει ξανά στην κλασσική ροή του πολιτικού συστήματος.

Υποστηρίξτε το αίτημα αυτό! Υποστηρίξτε Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, υποστηρίξτε την Νέα Μεταπολίτευση. Δυστυχώς παραμένει επίκαιρο...

Και, ακόμα δυστυχέστερα, στις ομοιότητες με την Μεταπολίτευση έχει προστεθεί μια ακόμα. Θα έπεται και πάλι μιας εθνικής καταστροφής._

Κανόνες ήθους του δημοσίου διαλόγου

Άρθρο μου που πρωτοδημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2009 και αναφέρεται στον δημόσιο διάλογο, κυρίως αυτόν που γίνεται μέσω των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Με ευχαρίστηση διαπιστώνω ότι η κατάσταση του δημοσίου διαλόγου έχει βελτιωθεί εν τω μεταξύ, πιστεύω όμως ότι παραμένει σε μεγάλο βαθμό επίκαιρο.

____________________________________________

Αν δεν κάνω λάθος, ήταν ο Φώτης Κουβέλης που είπε πολύ πετυχημένα πρόσφατα [Άνοιξη 2009] μιλώντας σε επιτροπή της Βουλής: "Η κοινή λογική παραμένει ζητούμενο στην πατρίδα μας.". Πράγματι είναι έτσι, και θεωρώ την διαιώνιση του προβλήματος του πανεπιστημιακού "ασύλου" ως την πιο πειστική απόδειξη της περιφρόνησης της κοινής λογικής από το πολιτικό μας σύστημα, μέρος του οποίου βέβαια, σημαντικότατο, είμαστε εμείς οι πολίτες.

Νομίζω ένας από τους συχνότερους και πιο αποτελεσματικούς τρόπους που πλήττεται η κοινή λογική στην Ελλάδα, είναι ο τρόπος που διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, η κουλτούρα του, το ήθος του. Έχει υπάρξει πρόοδος νομίζω τα τελευταία χρόνια, έχουμε όμως πολύ δρόμο ακόμα. Για να επιταχυνθεί η διαδικασία, νομίζω θα ήταν χρήσιμο να τεθούν κάποιοι κανόνες κοινής λογικής, που θα μας βοηθούν να εντοπίζουμε ευκολότερα τις παραβιάσεις της.

Πώς θα μπορούσαν να κωδικοποιηθούν οι σχετικοί κανόνες με έχει προβληματίσει από καιρό, και θα ήθελα να προτείνω ως βάση της σχετικής συζήτησης το καταστάλαγμα αυτού του προβληματισμού.

Πιστεύω πως στον δημόσιο διάλογο εν περιλήψει:

1. Έχουν θέση μόνο αρχές, στόχοι και μέτρα, όχι προσωπικές αναφορές.
2. Έχουν θέση μόνο τεκμήρια και επιχειρήματα, όχι υποτιμητικά σχόλια.
3. Δεν έχουν θέση πρόσωπα που απαξιώνουν τους θεσμούς.
4. Οι δημοσιογράφοι είναι συντονιστές, διαιτητές κι ερευνητές, όχι συμμετέχοντες στην αντιπαράθεση.
5. Το επίπεδο λεπτομέρειας των προτάσεων χρειάζεται να είναι κατάλληλο για την επίλυση του όποιου θέματος.
6. Το επίπεδο λεπτομέρειας των απαντήσεων χρειάζεται να είναι αντίστοιχο της σχετικής πρότασης.
7. Το όποιο κόστος μιας πρότασης χρειάζεται να αποτελεί απαραίτητα μέρος της πρότασης και συζητείται ταυτόχρονα. Αν το κόστος είναι οικονομικό, η εκτίμηση και ο τρόπος κάλυψής του, χρειάζεται να είναι μέρος της ίδιας πρότασης.
8. Όταν υπάρχουν διαθέσιμα αντικειμενικά στοιχεία, προτιμώνται έναντι των υποκειμενικών κρίσεων.
9. Όταν γίνεται επίκληση αντικειμενικών στοιχείων, ο έλεγχός τους είναι ευθύνη των δημοσιογράφων.
10. Η αλλαγή άποψης είναι θεμιτή όταν ομολογείται ανοιχτά και δικαιολογείται πλήρως.
11. Κανείς δεν χρειάζεται να αποδεικνύει πως δεν είναι ελέφαντας.
12. Συμπύκνωση της ουσίας είναι χρήσιμη, όχι όμως δυνατή επ' άπειρον και ισχύει πρωτίστως για τον ερωτώντα.
13. Η παρουσία δεν αρκεί, χρειάζεται ουσία.
14. Το θέαμα αφαιρεί, δεν προσθέτει ουσία.
15. Η πρόσβαση των απόψεων στο βήμα γίνεται με γνώμονα την πολυφωνία μα και την αναλογικότητα της απήχησής τους.
16. Οι ασθενείς κοινωνικές ομάδες χρειάζονται υπερεκπροσώπηση.
17. Χρειάζεται έντονη ενεργητική ενίσχυση νέων ιδεών και προσώπων.

Αναλυτικά οι κανόνες και το σκεπτικό τους, έχουν ως εξής:

Ο κίνδυνος εξόδου από την Ευρωζώνη

Μιλούν για ορατό πια κίνδυνο εξόδου από την Ευρωζώνη. Νομίζω κάνουν λάθος. Ορατός ήταν πριν το "δημοψήφισμα". Τώρα πια, ανεξαρτήτως των εξελίξεων, αν δεν είναι ο μόνος δρόμος είναι ο πιθανότερος._

Μ' ένα σμπάρο τρία τρυγόνια;

Μετά και την δήλωση Σαμαρά ότι δεν δέχεται τίποτα άλλο εκτός από εκλογές, υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για μια τριπλή πολύ θετική εξέλιξη. 

2.  Σχηματισμός αξιόπιστης Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας από υπερκομματικά πρόσωπα που θα μεγιστοποιήσει τις (περιορισμένες απ' ό,τι φαίνεται) ελπίδες να μείνουμε στην Ευρωζώνη.

3. Ριζική ανακατάταξη στην Νέα Δημοκρατία.

Αυτό γιατί μια τέτοια Κυβέρνηση, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους λογικούς έχουν μείνει στις τάξεις της ΝΔ να την υποστηρίξουν, θα ανέτρεπαν τις άρδην τις ισορροπίες στο εσωτερικό της.

Αυτό που χρειάζεται είναι μερικές σωστές κινήσεις από τους υπόλοιπους παίκτες, με κύριο τον πρωθυπουργό! Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει την ευκαιρία, την στιγμή της αποχώρησής του, να αφήσει μια κατάσταση πολύ καλύτερη από την σημερινή, και να μετατρέψει ένα φοβερό λάθος (την προκήρυξη δημοψηφίσματος), σε σπουδαία ευκαιρία για την χώρα!

Το μήνυμα ενός έλληνα ψηφοφόρου

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω εντατικά τις εκπομπές της ΤV, και ακούω με αγωνία τους πολιτικούς φιλοξενούμενους. Θα ήθελα να στείλω στους πολιτικούς ένα μήνυμα, και διευκρινίζω ότι είμαι ένας ψηφοφόρος που ποτέ άλλοτε δεν ανακατεύτηκε ενεργά στην πολιτική, ούτε τους έστειλε ποτέ άλλο μήνυμα πλην της ψήφου του. Όμως τους παρακολουθώ πολύ προσεκτικά τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον, και έχω κουραστεί να τους ακούω να μιλούν πολύ:

1) Να πάψουν να μας εξηγούν με σειρά επιχειρήματα για ποιο λόγο δεν συνεργάζονται μεταξύ τους. Δεν μας χρειάζεται να καταλάβουμε την οπτική τους, ούτε μας χρειάζεται να τους ακούμε να μονολογούν στα παράθυρα της Τ.V. Ξέρουμε καλά ότι επιχειρήματα μπορεί να βρει ο καθένας για οποιοδήποτε θέμα. Αυτό δεν είναι κατόρθωμα! Κατόρθωμα είναι να δουλέψουν και να είναι αποτελεσματικοί!!
2) Να πάψουν να μας κοροϊδεύουν κατ' αυτόν τον τραγικό τρόπο, βλέποντας την πραγματικότητα όπως τους βολεύει και λέγοντας μισές αλήθειες και πολλά ψέμματα! (Πιθανολογώ και φοβάμαι ότι πρώτα κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.) Δεν είμαστε ανόητοι!!
3) Να πάψουν να καθυστερούν, δίνοντας ευκαιρία -όσο περνάει ο χρόνος- στους εχθρούς της Ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, Έλληνες και ξένους, να διατυπώνουν τα δικά τους επιχειρήματα εναντίον της.
4) Να καθίσουν μαζί, προπαντός οι "κύριοι" της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, και να τα πουν μεταξύ τους όπως θέλουν. Δεν μας ενδιαφέρει ποιος έχει δίκιο.Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να καταλήξουν σε συμφωνία και να βρουν λύση για να κυβερνηθεί η Ελλάδα!
5) Και να θυμούνται: όταν η Ελλάδα χρεωκοπήσει εξ΄αιτίας της αδιαλλαξίας τους, θα το χρεωθούν όλοι οι παράγοντες των δύο κομμάτων!! Κανένας δεν θα τους αναγνωρίσει οποιοδήποτε δίκιο. ΟΛΟΙ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΝ ΑΔΙΚΩ και όλοι θα θεωρηθούν υπόλογοι!!

Υπενθύμιση: τι θα τρώμε τότε; επιχειρήματα;;

Άννα