Νέλσον Μαντέλα, εις μνήμην

Ο Νέλσον Μαντέλα είναι με μεγάλη άνεση στο top 5 των ηρώων μου.

Το υπόδειγμα για μένα της διαφοράς που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος.

Και μάλιστα με το εργαλείο της προτίμησής μου: το μυαλό του.

Εις μνήμην Δημητρίου Γεωργιάδη

Θυμάμαι, φυσικά, πάμπολλα από τον πατέρα μου.

Από τα πολλά που αφήνει πίσω του το πιο συγκινητικό, για κάποιο παράξενο λόγο, είναι οι γραμμές οι χαραγμένες με μολύβι στον τοίχο του μπαλκονιού του, που μετρούσε την εγγονή του που ψήλωνε.

Και οι ημερομηνίες δίπλα τους.

Δημήτρης Γεωργιάδης, 9/12/1929 - 4/12/2013.
Η φωτογραφία στις 20/9/2008.

Παραίτηση Μάνου από την προεδρία της Δράσης

Ο Στέφανος Μάνος, με την κίνηση της παραίτησής του, επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά ότι ως πολιτικός συνιστά ένα είδος από μόνος του.

Γνωρίζαμε ήδη ότι πρόκειται για το σπάνιο είδος πολιτικού που νοιάζεται για το έργο, παρά για την θέση. Που φιλοδοξεί την αποτελεσματικότητα έναντι της φήμης. Που επιλέγει σταθερά την διάρκεια του αποτελέσματος της πολιτικής, έναντι της διάρκειας της εξουσίας του πολιτικού. Που προτιμά την ειλικρίνεια έναντι της συμπάθειας, την πολιτική αρχών έναντι του τακτικισμού και την σύγκρουση έναντι της υστερόβουλης υποχώρησης. Και όλ' αυτά σε βαθμό ενδεχομένως υπερβολής. Με την πολύ συγκεκριμένη έννοια της υπερβολής ότι περιόρισαν τελικά από κάποιο σημείο και μετά, αντί να μεγιστοποιήσουν, το σύνολο της προσφοράς του στο δεδομένο πολιτικό πλαίσιο που κλήθηκε να Δράσει. Έννοια της υπερβολής που τολμώ να μαντέψω ότι και ο ίδιος θα δεχόταν ως κατάλληλη.

Αποδεικνύει ο Μάνος με την χθεσινή παραίτησή του, ότι πρόκειται επιπλέον για το σπανιότατο είδος του πολιτικού που η φιλοδοξία του να προσφέρει δεν θολώνει την κρίση του ως προς την βέλτιστη στιγμή για να παραμερίσει.

Δεν γνωρίζω αν έχει πικρία και σε ποιό βαθμό, έναντι των πολιτών που του αρνήθηκαν την εμπιστοσύνη τους με την ίδια συνέπεια κι επιμονή που έδειξε κι εκείνος τόσο στις ιδέες του όσο και στον τρόπο που επέλεξε για να τις προωθήσει. Δεν γνωρίζω το βάθος της απογοήτευσής του που στερήθηκε την ευκαιρία να πετύχει πολύ περισσότερο από το όραμά του για καλύτερη Ελλάδα, απ' όσο πρόλαβε στον ελάχιστο χρόνο που βρέθηκε σε θέσεις ευθύνης. Μαντεύω ότι είναι μεγάλο.

Μου είναι ταυτόχρονα πολύ έντονο ότι δεν άφησε ποτέ την απογοήτευσή του να γίνει κυνισμός κι απαξίωση των συμπολιτών του. Δεν της επέτρεψε ποτέ να τον αποτρέψει από τον επόμενο αγώνα για να οραματιστεί, να γεφυρώσει με ιδιοφυή μέτρα το χάσμα μεταξύ οράματος και πραγματικότητας, να προσπαθήσει να εξηγήσει τα μέτρα, να διεκδικήσει να πείσει τους πολίτες. Δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει στην ικανότητα των πολιτών να αναγνωρίζουν το αυθεντικό και να το επιβραβεύουν με την εμπιστοσύνη τους. Να το αναγνωρίζουν μ' εργαλεία τα επιχειρήματα και, κατά την δική του αυτολεξεί διατύπωση, την "ωμή αλήθεια". Υπερβολή μάλλον κι αυτό μα, νομίζω, πολύ προτιμότερη από τον ελιτίστικο κυνισμό που άλλοι σε παρόμοια θέση επέλεξαν.

Η παραίτηση Μάνου, ολοκληρώνει μια κληρονομιά που είναι πολύτιμη χωρίς να είναι βαρειά. Πολιτική αρχών, μακρυά από ιδεοληψίες, αταλάντευτα στοχευμένη στο μέλλον, σε λύσεις και αποτελεσματικότητα. Αμετακίνητη αντίθεση στον λαϊκισμό, την ξύλινη γλώσσα και την υποκρισία. Στήριξη στην κοινή λογική και στην ελευθερία επιλογής όλων, μαζί με την αντίστοιχη ευθύνη.

Η κληρονόμος του, η Δράση, έχει έτσι την ευκαιρία να ενηλικιωθεί. Να κληρονομήσει, να κεφαλαιοποιήσει την κληρονομιά, μα και να την υπερβεί. Να γίνει το κόμμα που επιδιώκει, πέραν από την παραγωγή ουσιαστικής πολιτικής, την απήχηση στο κοινό της που θα την καταστήσει παράγοντα ουσιαστικό της πολιτικής ζωής. Σε επίπεδο παραγωγής πολιτικής η Δράση είναι ήδη ό,τι καλύτερο υπάρχει στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Εκεί έγκειται η κληρονομιά. Στο σημείο αυτό ο Μάνος θα συνεχίσει αναμφίβολα να συμβάλλει. Χρειάζεται επιπλέον, να επιδιώξει η Δράση την ίδια αποτελεσματικότητα που απαιτεί από τον εαυτό της σε περίπτωση που θα κληθεί να ασκήσει πολιτική, και στον τομέα της προσέλκυσης των ψήφων που χρειάζονται ώστε να κληθεί. Εκεί έγκειται η υπέρβαση.

Και είναι νομίζω στιγμή που η συγκεκριμένη υπέρβαση χρειάζεται στον τόπο όσο τίποτ' άλλο. 

Ο Μάνος δεν αποσύρεται και πολύ καλά κάνει, γιατί έχει ακόμα πολλά να προσφέρει. Όμως συνειδητά παραμερίζει. Δίνει έτσι στο πνευματικό παιδί του την ευκαιρία να απεξαρτηθεί, και στον εαυτό του την ευκαιρία να χαρεί επιτεύγματά του, που πιθανόν αλλιώς δεν θα συνέβαιναν. Είμαστε συνηθισμένοι σε καλλιτέχνες κι επιστήμονες που αφήνουν οικειοθελώς το έργο τους ελεύθερο, να ζήσει και να εξελιχθεί, χωρίς τον δημιουργό του στο προσκήνιο. Δεν συμβαίνει πάντα, κάθε άλλο. Συμβαίνει όμως συχνά. Οι περιπτώσεις πολιτικών που καταφέρνουν να κάνουν το ίδιο, και μάλιστα με σωστό χρονισμό, είναι πάρα πολύ λίγες. Θα μείνει επομένως ως μια ακόμα από τις πολλές προσφορές για τις οποίες χρωστάμε στον Στέφανο Μάνο. Και, όπως και για τ' άλλα τα πολλά που του χρωστάμε, κάποιοι από τους Έλληνες πολίτες, το αναγνωρίζουμε και το μετράμε.

Κάνω για πολιτικός;

Μου λένε ότι μάλλον δεν κάνω για πολιτικός. Τείνω να συμφωνήσω. 

Βλέπω όμως αυτά που κάνουν οι πολιτικοί που κάνουν για πολιτικοί, κι αναρωτιέμαι μήπως οι πολιτικοί που δεν κάνουν για πολιτικοί είναι τελικά οι πολιτικοί που κάνουν...

Δεν ξέρω αν έγινα σαφής...

Η διορατικότητα του Αλέξη

Αγαπητέ Αλέξη,


Ένα έχω να σου πω. Είσαι μεγάλος!

Δεν ξέρω αν οι άλλοι καταλαβαίνουν γιατί προκάλεσες τόσο γρήγορα ξανά εκλογές. Αυτό θα πει διορατικότητα φίλε μου. Οι άλλοι ό,τι έκαναν, το έκαναν από μικροκομματικό υπολογισμό. Εσύ όχι. Γι' αυτό σε πάω, επειδή βλέπεις μακρυά. Εγώ όμως σε καταλαβαίνω. Είναι το μήνυμά σου στους Γερμανούς ότι, τώρα που με την ψήφο μας ακυρώσαμε το μνημόνιο, μην επιχειρήσουν εκείνοι να ακυρώσουν την ακύρωση με την δική τους. Μην το δοκιμάσουν καν. Θα ήταν ανώφελο γιατί μπορούμε εμείς, με την δική μας να ακυρώσουμε όποτε θέλουμε την δική τους ακύρωση της ακύρωσης!

Είσαι ο μόνος που το σκέφτηκε ότι το ζήτημα καταλήγει σε αγώνα ταχύτητας στην έλλειψη εθνικής  συνεννόησης. Και, σ' αυτό δεν έχουν καμία ελπίδα να μας ξεπεράσουν. Είμαστε αχτύπητοι!

Ιδιοφυές. Δεν έχω λόγια...


Με ειλικρινή θαυμασμό,

Χρήστος Γεωργιάδης

ΥΓ. Το καλύτερο δε είναι ότι, όσες εκλογές και να χρειαστούν, θα τις κάνουμε με δικά τους έξοδα. Εκείνοι αντίθετα, τις εκλογές τους τις πληρώνουν μόνοι τους. Όσο βλάκες και να είναι, δεν μπορεί, θα καταλάβουν ότι δεν τους συμφέρει. Φάτε την Παληογερμαναράδες!

Συμμετέχω στην Δράση

Καλησπέρα σας,

Λέγομαι Χρήστος Γεωργιάδης. Είμαι μαθηματικός, πληροφορικός, σύμβουλος επιχειρήσεων και επιχειρηματίας.

Συμμετέχω στην Δράση, όχι τόσο λόγω της κρίσης, όσο λόγω της διαχείρισης της κρίσης από το πολιτικό σύστημα. Περίμενα μια στοιχειωδώς ορθολογική αντίδραση που δεν συνέβη. Περίμενα να δω κάποιο φρένο στην κατρακύλα της οικονομίας. Στοιχειώδη συνενόηση των κομμάτων ειδικά των κομμάτων εξουσίας, μέτρα μείωσης της σπατάλης και της διαφθοράς, μέτρα μείωσης του πελατειακού κράτους και της αργομισθίας, μέτρα τόνωσης της επιχειρηματικότητας και μείωσης της γραφειοκρατίας. Κάποιο φρένο στην κατρακύλα.

Είδα αντίθετα το πολιτικό σύστημα να “πατά το γκάζι”. Να καταστρέφει με υπερβολικούς φόρους τον παραγωγικό ιστό της οικονομίας για να μην θίξει σε τίποτα τον παρασιτισμό. Κατάλαβα ότι το πελατειακό σύστημα δεν είναι απλώς μεγάλη προτεραιότητα για τα κόμματα εξουσίας και το πολιτικό σύστημα γενικά. Συνειδητοποίησα ότι είναι η μοναδική προτεραιότητα. Κι ότι σ' αυτή την προτεραιότητα είναι έτοιμο να θυσιάσει ακόμα και την πρόσδεση της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όλη την μεταπολιτευτική πρόοδο. Κατατρόμαξα. Καταστάλαξα ότι για να αλλάξει κάτι, δεν αρκεί η πίεση των δανειστών και των ευρωπαϊκών θεσμών. Κατάλαβα ότι η εποχή χρειάζεται υπερβάσεις. Και ότι θα γίνουν μόνο αυτές που θα κάνουμε εμείς.

Δεν έβλεπα τον εαυτό μου σαν πολιτικό καθόλου. Το ότι είμαι υποψήφιος συνιστά για μένα μια σημαντική προσωπική υπέρβαση. Αυτό που βλέπω να αναλογεί σ' εμένα. Γι' αυτό συμμετέχω στην Δράση.

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την χαρά μου γι' αυτό που ονομάζεται “εκλογική διαδικασία”. Σ' άλλους αρέσουν οι πορείες, σ' άλλους οι διαμαρτυρίες, σ' άλλους οι διαδηλώσεις. Εμένα, και πάρτε το όπως θέλετε, μ' αρέσουν πολύ οι εκλογές. Πάντα μ' άρεσαν. Ποτέ δεν έχω παραλήψει ευκαιρία για να ψηφίσω. Από τότε μάλιστα που γεννήθηκε η κόρη μου, την έπαιρνα μαζί μου. Για να το χαρεί κι εκείνη. Όταν ήταν μικρή, την έπαιρνα μαζί μου στο παραβάν. Απ' έξω στην ουρά ανυπομονούσαν και αναρωτιόντουσαν τι κάνει αυτός εκεί μέσα τόση ώρα. Η καθυστέρηση δεν ωφειλόταν στο ότι δεν είχα αποφασίσει. Ωφειλόταν στο ότι έδινα στην μικρή μου κόρη να βάλει το ψηφοδέλτιο στον φάκελλο. Όσο ήταν μικρή της έπαιρνε πολύ ώρα. Μετά μεγάλωσε, και χρειάστηκε να της εξηγήσω ότι δεν επιτρέπεται. Της δίνω όμως ακόμα τον φάκελλο να τον ρίξει στην κάλπη.

Είμαι πολύ χαρούμενος λοιπόν σήμερα, γιατί αυτή η συγκέντρωση είναι ακριβώς μέρος αυτής της γιορτής της Δημοκρατίας που λέγεται εκλογές. Και ενοχλούμαι πολύ απ' αυτούς που λένε πως στην Ελλάδα δεν έχουμε Δημοκρατία. Μου φαίνεται σαν να χαλάνε το πάρτυ. Εγώ προσωπικά αισθάνομαι προνομιούχος από την Δημοκρατία που έχουμε, ειδικά όταν σκέφτομαι ότι άλλοι λαοί στην γειτονιά μας, διεκδικούν κι αυτοί την συμμετοχή τους, δίνοντας την ζωή τους. Θεωρώ την Δημοκρατία, έστω αυτήν που έχουμε, από τις μεγαλύτερες πολιτισμικές κατακτήσεις όλων των εποχών. Καταλαβαίνω κι αυτούς που διαμαρτύρονται. Δεν έχουν βέβαια δίκηο ότι δεν έχουμε Δημοκρατία. Εννοούν ότι έχουμε Δημοκρατία με πολύ σημαντικά ελλείμματα, τόσο οικονομικά όσο και θεσμικά. Σ' αυτό συμφωνώ μαζί τους.

Τα ελλείμματα αυτά είναι τόσο πολλά και τόσο σοβαρά που σ' ένα βαθμό δικαιολογείται ότι πολλοί πολίτες είναι τόσο απογοητευμένοι που βλέπουν σαν μόνη λύση την επανάσταση. Στην Δημοκρατία όμως έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε επαναστάσεις αναίμακτες. Στην κάλπη. Σας καλώ να σκεφτείτε τι σημαίνει αν σε λίγες μέρες, η Δράση – Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι στην Βουλή. Χωρίς να παραχωρήσει ούτε χιλιοστό στον λαϊκισμό. Χωρίς να τάξει διορισμούς και ρουσφέτια. Χωρίς να παραμυθιάσει με μαγικές λύσεις, πετρέλαια στον βυθό, Γερμανικές αποζημιώσεις, κεφάλαια Κινέζικα και Ρώσικα που ... κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Χωρίς να χαϊδεύει αυτιά εντοπίζοντας τους φταίχτες πάντα ... μακρυά από μας. Υπερασπιζόμενο αρχές με συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις, χωρίς βαρύγδουπες γενικολογίες, χωρίς ξύλινο λόγο. Χωρίς να "υποχρεωθεί" στο κατεστημένο των ΜΜΕ. Χωρίς υπέρογκη κρατική χρηματοδότηση και χωρίς υποστήριξη από ειδικά συμφέροντα. Χωρίς να υποσχεθεί οτιδήποτε άλλο από σκληρή προσπάθεια για να τα καταφέρουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Ένα Κόμμα που χρειάστηκε να προσφύγει δύο φορές στο ΣτΕ, για να εξασφαλίσει στοιχειώδη χρόνο στα ΜΜΕ. Αναλογιστείτε το για λίγο. Σκεφτείτε το σε σύγκριση μ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και τώρα αλλά κι από χρόνια. Στο δικό μου μυαλό αυτό είναι μια επανάσταση. Προτείνω λοιπόν, μην ρίχνετε γιαούρτια στους ανεύθυνους κι ανίκανους πολιτικούς. Ρίξτε τους την ψήφο σας στην κάλπη!

Το χειρότερο έλλειμμα που εντοπίζω ο ίδιος στην Δημοκρατία μας, είναι η νοοτροπία των “κεκτημένων δικαιωμάτων”. Όποια αλλαγή κι αν προτείνεται ή επιχειρείται, βρίσκω ότι σκοντάφτει σ' αυτή την βαθειά ριζωμένη παρεξήγηση των “κεκτημένων δικαιωμάτων”. Με απασχόλησε αυτό σημαντικά. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μια κατηγορία πολιτών που δεν έχουν κεκτημένα δικαιώματα. Αν πρόκειται για απολύσεις στο δημόσιο, κλείνουν οι δρόμοι, γίνεται “χαμός” για την υπεράσπιση των “κεκτημένων δικαιωμάτων”. Αν πρόκειται για μειώσεις μισθών ή συντάξεων, το ίδιο. Ακόμα κι αν αφορούν αργόμισθους πολιτικούς πελάτες. Όταν όμως αυξάνουν οι φόροι, δεν κουνιέται φύλλο, δεν ανοίγει ρουθούνι. Οι φορολογούμενοι είμαστε οι μόνοι που δεν έχουμε κεκτημένα δικαιώματα. Μπορεί το κράτος να μας αφαιρέσει όσο θέλει από το εισόδημά μας, χωρίς καθόλου διαμαρτυρίες.

Αν θέλετε, αυτή φιλοδοξώ να είναι η συνεισφορά μου τόσο στον δημόσιο διάλογο όσο και στον πολιτικό ακτιβισμό. Τα δικαιώματα των φορολογούμενων. Τα διατύπωσα σε ένα κείμενο, και τα υποστηρίζω εδώ κι ένα χρόνο σε ένα ιστολόγιο. Λέγεται taxpayergr, σας προσκαλώ να το δείτε, και να συμμετάσχετε και στις Δράσεις που σας προτείνουμε. taxpayergr μία λέξη. Επισκεφτείτε το.

Με ρωτούν αν είμαστε μνημονιακοί ή αντι-μνημονιακοί. Μα αυτά που προτείνει η Δράση τα προτείνει πολύ πριν το μνημόνιο. Τις μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο Στέφανος Μάνος, τις προτείνει εδώ και τριάντα χρόνια. Όπου οι θέσεις της Δράσης συμπίπτουν με τις προβλέψεις του Μνημονίου, δεν είναι η Δράση μνημονιακή, το μνημόνιο είναι ... Δραστικό.

Με ρωτούν ακόμα γιατί λέμε ότι δεν είμαστε πολιτικοί. Λέμε δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί. Πολιτικοί είμαστε! Θέλουμε να επαναφέρουμε το περιεχόμενο στην λέξη που δικαιωματικά έχει, με την παρουσία μας εδώ. Με την δική σας ψήφο, θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την επαναφορά του νοήματός της, με την παρουσία μας στην Βουλή. Θέλουμε ως πολιτικοί να δημιουργήσουμε τον πολιτικό πολιτισμό που ονειρευόμαστε.

Με ρωτούν αν η Δράση-ΦΙΣ θα μπει στην Βουλή. Βρίσκω κι αυτή την απάντηση πολύ απλή. Αν μπορείτε να την ψηφίσετε χωρίς να είστε βέβαιοι ότι θα μπει, τότε μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι θα μπει.

Με ρωτούν τέλος αν θα εκλεγώ εγώ. Και σ' αυτό η απάντηση είναι εύκολη. Εγώ την υπέρβασή μου την έχω ήδη κάνει. Την προσωπική μου υστεροβουλία την έχω ήδη καλύψει μιλώντας σας εδώ ως υποψήφιος. Σας καλώ να κάνετε κι εσείς την δική σας. Ψηφίστε Δράση – ΦΙΣ. Κάντε κι εσείς την επανάστασή σας στην κάλπη. Γιατί χρειάζονται υπερβάσεις και θα γίνουν μόνο αυτές που θα κάνουμε εμείς.

Λέγομαι Χρήστος Γεωργιάδης, είμαι υποψήφιος στην Β' Αθηνών.

Συμμετέχω στην Δράση!

Χρήστος Γεωργιάδης: Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκα στη Ν. Σμύρνη το 1963. Σπούδασα Μαθηματικά και Πληροφορική στην Αθήνα και Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) στο Πανεπιστήμιο Warwick της Αγγλία. Η επαγγελματική σταδιοδρομία μου εστιάστηκε σε έργα πληροφορικής στον τραπεζικό χώρο. Για μια δεκαετία, εργάστηκα ως στέλεχος της National Westminster Bank όπου είχα την ευθύνη του Τομέα Εφαρμογών (Software Development) και της Τράπεζας Πειραιώς. Ως διευθυντικό στέλεχος (Senior Manager) στη διεθνή εταιρία συμβούλων επιχειρήσεων Accenture, είχα την ευθύνη μεγάλων έργων πληροφορικής τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα. Τα τελευταία 8 χρόνια είμαι ελεύθερος επαγγελματίας στον ίδιο χώρο και επιχειρηματίας. Παράλληλα ασχολούμαι με τη στήριξη, συμβουλευτικά και επενδυτικά, νέων επιχειρήσεων πληροφορικής. Η πιο "προχωρημένη", το Choosito!, αφορά προϊόν υψηλής τεχνολογίας, ελληνικής τεχνογνωσίας στον χώρο της εκπαίδευσης. Ενδιαφέρθηκα για τα κοινά από παληά (συμμετοχή στην Διεθνή Αμνηστία). Επανήλθα λόγω κρίσης, με δράσεις και αρθρογραφία για τα Δικαιώματα των Φορολογούμενων, σε ζυμώσεις για την ενοποίηση των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, και με προσωπική κατάθεση για την πολιτική, την κρίση και άλλα θέματα που με καίνε στο παρόν ιστολόγιο. Στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι με την κόρη μου, τα κοινά, τη φιλοσοφία, χαλαρές μεταπτυχιακές σπουδές (στο ΜΙΘΕ) και το μπάσκετ.

Για περισσότερα σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν στην υποψηφιότητά μου στην Β' Αθηνών με την Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία, δείτε εδώ.

Σαμαράς σε δική μου περίληψη

Σαμαράς σε δική μου περίληψη: Λεφτά ξανα-υπάρχουν!

Λογικό. Φράση που κερδίζει δεν την αλλάζεις.

Κλασσικό κόλπο του λαϊκισμού να συγχέει τους στόχους με τα μέτρα που τα πετυχαίνουν.
 

ΥΓ.

Έμεινα όμως με μια απορία. Γιατί άρχισε να προτιμάει τον μέλλοντα από τον ενεστώτα; Υπάρχει κάποιος επικοινωνιολόγος που μπορεί να με διαφωτίσει;

Μελίνα Δασκαλάκη: Υποψήφια Α' Αθηνών

Χρήστος Γεωργιάδης: Υποψήφιος Β' Αθηνών

Συμμετέχω στην Δράση

Αγαπητοί συμπολίτες,

Αποδεχόμενος πρόσκληση της Δράσης, συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο "Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία", στην Β' Αθηνών ως ανεξάρτητος υποψήφιος.

Δεν είναι τόσο η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης που μ' έκανε να το αποφασίσω, όσο η διαχείριση της κρίσης από το πολιτικό σύστημα. Η εξυπηρέτηση των πολιτικών πελατών του αποδεικνύεται για το πελατειακό σύστημα, όχι μόνο η πρώτη προτεραιότητά του, αλλά και η μοναδική. Και την επιδιώκει από εξάρτηση και εθισμό, πέρα από κάθε λογική, πέραν ακόμα και από την συνηθισμένη υστερόβουλη λογική του. Ακόμα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, κι αυτό ακόμα προτιμά να το διακινδυνέψει, παρά να υποχωρήσει στην πίεσή του και ν' αλλάξει.

Ολόκληρη η μεταπολιτευτική πρόοδος εξαρτάται από την αντίδρασή της κοινωνίας μας. Από τις επιλογές του καθενός μας.

Η εποχή χρειάζεται υπερβάσεις. Και θα γίνουν μόνο αυτές που θα κάνουμε εμείς.

Κάνω την δική μου υπέρβαση. Υπήρξα τραπεζικό στέλεχος, σύμβουλος πληροφορικής και τώρα επιχειρηματίας. Ποτέ πολιτικός. Και προβληματισμένος κι ενημερωμένος πολίτης. Δεν αρκεί τώρα. Άλλαξα και συνεχίζω να αλλάζω. Ενεργοποιήθηκα. Εστίασα στην κοινωνία των πολιτών, και την οργάνωση των φορολογούμενων που είμαστε οι κύριοι θιγόμενοι από τις πρακτικές του πελατειακού σύστηματος που πρώτα έρριξαν έξω την οικονομία και τώρα ρίχνουν στις πλάτες μας το βάρος της κρίσης. Οι μόνοι στην Ελλάδα χωρίς “κεκτημένα δικαιώματα”. Διατύπωσα τα Δικαιώματα των Φορολογούμενων, και τα προωθώ με αρθογραφία, μέσω κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και με σχετικές δράσεις όπως η πρόσφατη εκστρατεία μέσω twitter (@taxpayergr) για την χρηματοδότηση και τα χρέη των κομμάτων.

Συμμετείχα ενεργά και σε πολιτικές ζημώσεις με μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό. Έτσι συναντήθηκα με την Δράση.

Οι ανησυχίες του Στέφανου Μάνου αντανακλούσαν πάντα με μεγάλη ακρίβεια την δική μου διαρκή αγωνία για την πορεία της χώρας. Ένας από τους ελάχιστους Έλληνες πολιτικούς που συνδυάζουν ακεραιότητα, ικανότητα και πολιτική αρχών. Αρχών που συμμερίζομαι με θέρμη. Το έργο του υπόδειγμα αποτελεσματικότητας, σπανιότατο στην Ελλάδα. Τα μέτρα που πρότεινε και προτείνει, προωθούν την επανάσταση της κοινής λογικής που επειγόντως χρειαζόμαστε. Και κανένας δεν αντιστάθηκε με τόση συνέπεια στον λαϊκισμό.

Η Δράση έχει λύσεις γι' αυτή την δύσκολη συγκυρία. Έχει απαντήσεις. Και είναι εφικτές. Όχι εύκολες. Εύκολες δεν υπάρχουν. Λύσεις ριζοσπαστικές, που μπορούν να ανατρέψουν την κατάσταση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες και στον συντομότερο δυνατό χρόνο. Και να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.

Η Δράση με τίμησε με την πρότασή της. Δίστασα. Μα είναι εποχή υπερβάσεων, αυτών που κάνουμε οι ίδιοι. Δέχτηκα.

Εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, έχουμε ελάχιστες μεταρρυθμιστικές επιλογές στην κάλπη. Και καμία πιο αξιόπιστη.

Συμμετέχω στην Δράση.

Χρήστος Γεωργιάδης

ΔΗΜΑΡ : Ο ευγενής λαϊκισμός

Ως κάποιος που επένδυσε πολλές ελπίδες στην Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη, για έναν μη λαϊκίστικο και εντός πραγματικότητας Αριστερό πολιτικό λόγο επιτέλους στην πολιτική μας ζωή, αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω:

Λαϊκισμός είναι η πρόκληση και διαχείριση προσδοκιών του λαού εκτός πραγματικότητας, για ίδιον όφελος.

Η ΔΗΜΑΡ μπορεί να θεωρεί "γενναιότητα" ότι μιλά για ευρωπαϊκή πορεία και υπέρ Ευρώ, για ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, για μείωση του δημοσίου, κλπ. Όντως συνιστά η ρητορική αυτή πρόοδο έναντι της αριστερής ρητορείας του δένδρου που αντί φρούτων παράγει χρήματα, που έχουμε μέχρι τώρα συνηθίσει στην Ελλάδα και έχει δικαίως χαρακτηριστεί ως "παλαβή". Περιμένω όμως ακόμα, με κρατημένη την αναπνοή, το πρώτο συγκεκριμένο μέτρο που η ΔΗΜΑΡ θα στηρίξει, αποδεικνύοντας έτσι ότι όντως εννοεί την λογική ρητορική της. Μάταια. Και κοντεύω να σκάσω.

Το διάβασαν το μνημόνιο ή δεν το διάβασαν;

Καθόλου δεν με παραξένεψε ότι υπάρχουν υπουργοί που δεν διάβασαν το μνημόνιο. Ήμουν εξ αρχής σίγουρος ότι ελάχιστοι το διάβασαν από τους υπουργούς που το υποστήριξαν, και ακόμα λιγότεροι από τους βουλευτές που το ψήφισαν. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί που αντιδρούν "και καλά" με έκπληξη στις δηλώσεις Χρυσοχοϊδη, πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοί του, διάβασαν ακόμα λιγότερο από τον ίδιο, και χωρίς να έχουν και την δική του πίεση χρόνου!

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν το βρίσκω και πρόβλημα!

Το μνημόνιο δεν ψηφίστηκε γιατί αυτά που έγραφε ήταν αποδεκτά. Όλοι ξέραμε ότι οι όροι του ήταν απαράδεκτοι. Ταυτόχρονα γνωρίζαμε ότι η εναλλακτική, εκεί που είχαν οδηγηθεί τα πράγματα, ήταν αδιανόητη, και χρόνος δεν υπήρχε ούτε για διαπραγμάτευση ούτε για βελτίωση. Ανεξαρτήτως όρων, όταν πια υπογράφτηκε, καλώς υπογράφτηκε.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι υπογράφτηκε, μετά αναγνώσεως ή άνευ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν τηρήθηκε ούτε στους όρους του που αφορούσαν σε μέτρα που και χωρίς μνημόνιο ήταν απαραίτητο να ληφθούν, και θα χρειαζόταν να έχουν ληφθεί ήδη από την δεκαετία του '90.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν έγινε καν απόπειρα να τηρηθεί, ούτε γι' αυτούς τους όρους του που ήταν απαραίτητο να τηρηθούν. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό έγινε από πολλούς "υπευθύνους" με πλήρη συνείδηση. Και, συνειδητά και πάλι, την αποτυχία μετά, την κάθε επόμενη αποτυχία, την χρέωναν στο μνημόνιο!

Όπως θα θυμούνται κάποιοι, οι ίδιοι οι δανειστές βελτίωσαν στην συνέχεια τους όρους, όταν προέκυψε  ότι δεν ήταν δυνατόν να τηρηθεί το μνημόνιο. Όλες του οι παράμετροι, τα επιτόκια, οι χρόνοι αποπληρωμής, τα ποσά, το ίδιο το χρέος τώρα, έχουν πλήρως ανατραπεί προς όφελος της Ελληνικής πλευράς, σε μια αλυσίδα αναθεωρήσεων! Αντί ενεργοποίησης απεχθών όρων, με κάθε αποτυχία, όχι επίτευξης στόχων αλλά έστω στοιχειώδους προόδου, οι όροι βελτιώνονταν! Πόσες φορές "ανοίχθηκαν" τα κλειστά επαγγέλματα τα τελευταία 2 χρόνια, αυτά που τώρα πάλι χρειάζεται να ανοίξουν, έχω χάσει το μέτρημα. Πρέπει να είναι κάτι σαν 10 ανακοινώσεις με συγκεκριμένη δέσμευση και προθεσμία, και 4 νομοσχέδια ψηφισμένα. "Ολημερίς τα άνοιγαν το βράδυ ξανακλείναν"!

Το ζητούμενο από το μνημόνιο λοιπόν, εξ αρχής δεν ήταν ούτε οι ακριβείς του όροι, ούτε η πιστή τήρησή τους. Ήταν η αξιοποίησή του για εξυγίανση και εξορθολογισμό της οικονομίας και του πολιτικού συστήματος, χωρίς δραματική χειροτέρευση του επιπέδου ζωής μας. Ήταν να αξιοποιηθεί για να αποδείξει στους δανειστές ότι αξίζουμε την βοήθεια που, με δισταγμό μεν και με υστεροβουλία, αφειδώς όμως μας πρόσφεραν, ώστε να έχουμε πολιτικά επιχειρήματα για να ζητήσουμε βελτίωση των όρων.

Αυτό καταλογίζω στην κυβέρνηση Παπανδρέου, και στον κ. Χρυσοχοϊδη προσωπικά! Ότι δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία αυτή. Έδρασαν με μόνη φιλοδοξία την σωτηρία του πελατειακού συστήματος. Τους προσφέρθηκε ένα εργαλείο για να διορθώσουν το κατεστραμένο μηχάνημα. Δεν ήταν το τέλειο εργαλείο, ήταν όμως βέβαιο ότι η βοήθεια θα συνεχιζόταν και με βελτιώσεις του, και με πρόσθετα εργαλεία. Αντί να το αξιοποιήσουν όσο καλύτερα γινόταν, πούλησαν το εργαλείο για να συνεχίσουν να ταϊζουν τους κομματικούς στρατούς, χωρίς να μπορούν να δουν έστω και 3 μήνες μπροστά στο μέλλον, ακόμα και αυτών των ίδιων των στρατών. Και χρέωσαν την αλυσίδα των δικών τους αποτυχιών στο μνημόνιο.

Στο δικό μου βιβλίο, σ' αυτό είστε υπόλογος κ. Χρυσοχοϊδη. Απολογηθείτε γι' αυτό, και όχι για τα βραδυνά σας αναγνώσματα! Και όχι μόνο εσείς...

Χρεωκοπία Κανονική... της Λογικής!

Κατά τον Γιώργο Παπανδρέου "κανονικά θα είχαμε χρεωκοπήσει" και κάθε μέρα που περνάει χωρίς να χρεωκοπήσουμε είναι μεγάλη επιτυχία του πολιτικού συστήματος.

Στο πρώτο συμφωνώ απόλυτα! Όπως αποδεικνύεται περίτρανα, είναι αλήθεια πως μ' εκείνον για πρωθυπουργό κανονικά θα είχαμε χρεωκοπήσει!

Στο δεύτερο συμφωνώ μερικώς μόνο. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς χρεωκοπία είναι όντως επιτυχία, μόνο αν ταυτόχρονα η πιθανότητα της χρεωκοπίας μειώνεται. Την λεπτομέρεια ότι επί πρωθυπουργίας του η πιθανότητα χρεωκοπίας αυξανόταν συνεχώς, είτε δεν την έχει αντιληφθεί, είτε την ξεχνάει, είτε την παραμελεί συνειδητά ο Γιώργος Παπανδρέου.

Υπάρχει επομένως, όπως αποδεικνύεται, και κάτι που χρεωκόπησε όντως επί Γιώργου Παπανδρέου. Η λογική του!

Η δικαίωση Σαμαρά

Η ΝΔ διατυπανίζει ότι ο Σαμαράς είναι δικαιωμένος στις προβλέψεις του.

Ο Σαμαράς πραγματικά δικαιώνεται ότι όλα θα πάνε κατά διαβόλου. Αυτό που παραλείπει επιμελώς να μας πει είναι, ποιός είναι ο διάβολος...

Παπανδρέου Καταστάλαγμα

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει κατασταλάξει ότι αποχωρεί, έχει όμως κατασταλάξει ότι αποχωρεί δικαιωμένος!

Ομιλία Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ

Προσωπικά κατάλαβα: 


Ο Γιώργος Παπανδρέου τα πρόβλεψε όλα σωστά και τους τα έλεγε, στην ΝΔ, στις Αγορές, στην ΕΕ, στο ΔΝΤ, στα ΜΜΕ, στον κόσμο όλο, αυτοί όμως δεν τα έκαναν! 


Μα καλά, τελείως ανίκανοι είναι όλοι τους;

ΚΚΕ: Υπάρχουν και απολύσεις καλές!

...και, ω τι σύμπτωση, είναι αυτές ακριβώς που κάνουμε εμείς!

Η κ. Παπαρήγα στην ΝΕΤ (από τo ιστολόγιο DramaTown), εξηγεί γιατί οι απολύσεις είναι κακές εκτός από εκείνες που κάνει το ΚΚΕ!

Πειστικότατη!

Δηλαδή αν έχεις σκοπό το κέρδος, τότε το κέρδος κακώς είναι σημαντικό. Αν δεν το έχεις, ... , ε τότε είναι αποδεκτό να σε ενδιαφέρει!

Θυμίζω ότι το γελοίο αυτό σκεπτικό δεν προσφέρεται απλώς για γέλιο. Μ' αυτό  ακριβώς το σκεπτικό, το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ δημιουργούν πολύ σοβαρά προβλήματα σε κάποιες επιχειρήσεις που βρίσκονται στην ανάγκη να απολύσουν προσωπικό, λόγω της κρίσης. Όπως εύκολα καταλαβαίνουμε όλοι, η συλλογιστική "απολύω κάποιους για να μην κλείσει η επιχείρηση και χάσουν την δουλειά τους όλοι" είναι λογική υπό ... περιοριστικούς όρους και μάλιστα υπό τον όρο ότι την επικαλείται το ΚΚΕ! Σε κάθε άλλη περίπτωση, όπως έχει αποφανθεί η κ. Παραπαρήγα, η ισχύς της αναστέλλεται μέχρι νεωτέρας.


Οι παληότεροι θα θυμούνται το αντίστοιχο αμίμητο της εποχής της Αλληλεγγύης στην Πολωνία, και του πραξικοπήματος που ακολούθησε, όπου τα τανκς στην Πολωνία ήταν καλά, κατά το ΚΚΕ, γιατί τα συγκεκριμένα "είναι το λαού"!

Η παραίτηση Γιώργου Παπανδρέου

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα περάσει στην ιστορία ως ο πρώτος πολιτικός που παραιτήθηκε πολύ καιρό πριν το μάθει ο ίδιος...

Το μη συναινετικό διαζύγιο του κ. Βορίδη

Αν η γυναίκα μου κι εγώ πριν πάρουμε συναινετικό διαζύγιο μεταξύ μας χρειαζόμαστε την άδεια του κ. Βορίδη που έχει πολύ ψηλά στις αξίες του τον γάμο, τότε εκείνος γιατί δεν χρειάζεται την δική μας άδεια πριν πάρει μη συναινετικό διαζύγιο από την κοινή λογική που την έχουμε πολύ ψηλά στις αξίες μας εμείς;