Ου φονεύσεις! Παρεκτός ...

Σύμφωνα με μία από τις πολλές (και όχι πάντα συμβατές μεταξύ τους) παραλλαγές της ιστορίας των Βιβλικών Δέκα Εντολών (Εξ. 20) που παραθέτει η Βίβλος, ο Θεός τις ανακοίνωσε στους Εβραίους προσωπικά, με την ίδια Του την φωνή. Του Μωϋσέως βέβαια παρόντος.

Η έκτη εντολή ήταν, όπως είναι πολύ γνωστό (σωστό όμως όχι, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), διατυπωμένη με την φοβερή φωνή του ίδιου του Θεού: "Ου φονεύσεις" (Εξ. 20:13).

Στην συνέχεια της σχετικής ιστορίας της Εξόδου ο Μωϋσής αναφέρεται συχνά, κυρίως ως αυτός που ακούει οδηγίες από τον Θεό. Μιλά και ο ίδιος ο Μωϋσής πού και πού κατά την διήγηση, αλλά σπάνια. Μία για να καθησυχάσει τους φοβισμένους Εβραίους, άλλη για να υπενθυμίσει τις εντολές, για να δώσει πρακτικές οδηγίες, ν' αποτρέψει τον Θεό από το να τους καταστρέψει, να κάνει παρατήρηση κλπ. Αναφέρεται μ' αυτό τον τρόπο να μιλά 7 φορές συνολικά, μέχρι ...

Μέχρι την 8η φορά. Αυτό που λέει ο Μωϋσής την 8η φορά που μιλάει μετά την εντολή "Ου φονεύσεις", το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον κι ενδεικτικό. Τι λέει; Απευθύνει έκκληση στους πιστούς του Κυρίου να συγκεντρωθούν γύρω του (Εξ. 32:26), και στους Λευίτες που ανταποκρίθηκαν όλοι αμέσως, μεταφέρει την εξής εντολή του Θεού:

“τάδε λέγει Κυριος ο Θεός Ισραήλ· Ζωσθήτε ο καθένας σας και θέσατε την ρομφαίαν σας στον μηρόν, διέλθετε και επανέλθετε από την μίαν είσοδον του στρατοπέδου μέχρι της άλλης, περάσατε δια μέσου του στρατοπέδου και θανατώσατε καθένας τον ένοχον αδελφόν του, τον φίλον του, τον συγγενή του”. (Εξ. 32:27)

Οι Λευίται έκαμαν, όπως τους διέταξεν ο Μωϋσής, και εθανατώθησαν κατά την ημέραν εκείνην τρεις χιλιάδες άνδρες. (Εξ. 32:28)

Είπε τότε στους λευΐτας ο Μωϋσής· “σήμερόν με τους φόνους αυτούς εξεπληρώσατε με τας χείρας σας υπηρεσίαν προς τον Κύριον, θανατώσαντες ο άλλος τον υιόν του και άλλος τον αδελφόν του. Δι' αυτήν σας την πράξιν θα δοθή εις σας ειδική ευλογία του Θεού”. (Εξ. 32:29)

Μεταξύ της χωρίς εξαιρέσεις εντολής "Ου φονεύσεις" και της εντολής για τον άγριο φόνο χιλιάδων στενών συγγενών, φίλων και ομοεθνών τους, είχαν μεσολαβήσει ακριβώς 400 στίχοι ιερού θεόπνευστου κειμένου._

Δεισιδαιμονία ή Επιστήμη;

Δεισιδαιμονία είναι μια επιστημονική υπόθεση που, αν και αποτυγχάνει, αποδεικνύεται παρ' όλ' αυτά ανθεκτικό μιμίδιο.

Αντί δηλαδή να προσφέρει πρόσθετη δυνατότητα ελέγχου, κατά κάποιο τρόπο "ελέγχει" η ίδια τα μυαλά των πιστών της.

Δεν είναι καθόλου παράλογο αν δω μια μαύρη γάτα το πρωί και μου κάνει εντύπωση, να αναρωτηθώ το βράδυ αν σχετίζεται με το ότι η μέρα μου πήγε χάλια! Πλήρως θεμιτή επιστημονική υπόθεση είναι και πλήρως συμβατή με την ικανότητα του εγκεφάλου μου να προσπαθεί διαρκώς να εντοπίσει σχέδια (patterns) παντού. Πολύτιμη ικανότητα. Σ' αυτήν κυρίως οφείλεται η πρόοδος της επιστήμης. 

Η επιβίωση παρά την αποτυχία, οφείλεται με την σειρά της, στην "επιβεβαιωτική πόλωση" (confirmation bias), που επίσης είναι ιδιότητα του εγκεφάλου μου, και του δίνει την τάση να αγνοεί τα τεκμήρια που διαψεύδουν, και να εντοπίζει μόνο τα τεκμήρια που επιβεβαιώνουν.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που λέγεται και Πρόληψη. Ακριβώς γιατί ο σκοπός της είναι ο ενισχυμένος έλεγχος της πραγματικότητας. Επιζεί όμως χωρίς να τον πληρεί. Επιζεί χάρις στο ότι προσφέρει την ψευδαίσθηση ελέγχου.

Η Θρησκεία δε, είναι κατ' ουσίαν το ίδιο. Ένα συνεκτικό και σχετικά πλήρες σύνολο από Δεισιδαιμονίες. Επομένως και ανθεκτικότερο.

ΥΓ. Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου πρωτότυπες σκέψεις, στην ουσία τους. Για περισσότερα δείτε το σχετικό άρθρο της Wikipedia. Η δική μου συνεισφορά, αν υπάρχει κάποια, έγκειται αποκλειστικά στην διατύπωση και την έμφαση στην σύνδεση της δεισιδαιμονίας με την επιστημονική διαδικασία.

Η ακριβολογία στην Θρήμη

Στο γνωστό μας πρωτόγονο χωριό της Θρήμης, είναι σούρουπο, η ήρεμη ώρα που οι άνδρες κυνηγοί επιστρέφουν κουρασμένοι με τα λάφυρά τους, το κυνήγι, και οι γυναίκες τροφοσυλλέκτριες, με τα μωρά τους στους χορτάρινους μάρσιπους, τακτοποιούν τους καρπούς των κόπων τους, και τους περιμένουν ανυπόμονα.

 

Θρησκεία και Σκοπός

Οι θρησκευόμενοι παραβλέπουν πολύ εύκολα ότι η θρησκεία, δίνοντας απαντήσεις περί σκοπού, δεν περιγράφει αναγκαστικά τον δικό μας σκοπό ύπαρξης.

Απλώς εκπληρώνει τον δικό της.

Δογματικοί: Είδατε τι καλά που κρύβονται;

Μάλλον το έχετε ακούσει το ανέκδοτο με τους ελέφαντες:

Μια παρέα κάνει βόλτα στην εξοχή. Είναι άνοιξη κι έχει παντού παπαρούνες. Ένας από την παρέα, εμπνευσμένος από το θέαμα, ξεκινάει την παρακάτω συζήτηση με τους υπόλοιπους:

- Γιατί οι ελέφαντες έχουν κόκκινα νύχια;

- Γιατί;

- Για να κρύβονται πίσω από τις παπαρούνες!

- Σοβαρά; Είσαι σίγουρος;

- Έχετε δει ποτέ ελέφαντες πίσω από παπαρούνες;

- Όχι.

- Ε, είδατε τι καλά που κρύβονται;

Έχω κι εγώ μια ερώτηση να κάνω σχετικά με τους ελέφαντες τα κόκκινα νύχια τους και τις παπαρούνες:

Γιατί το ανέκδοτο αυτό είναι αστείο;

Θρησκεία η επικρατούσα ... του σεβασμού

Πού πήγα πάλι και την θυμήθηκα την μάχη των ταυτοτήτων; Το θέμα είναι λήξαν και κανείς δεν το έχει θέσει με αξιώσεις στον δημόσιο διάλογο εδώ και χρόνια. Πώς μου ήρθε πάλι ξαφνικά;

Γνωστοποιήθηκε σήμερα ότι το σχέδιο για αποτεφρωτήριο νεκρών στο Μαρκόπουλο ναυάγησε.

Ο στόχος της ανάρτησης δεν είναι βέβαια για να θυμίσει ότι η αποτέφρωση των νεκρών είναι άλλη μία μάχη στον ίδιο πόλεμο με τις ταυτότητες. Αυτό νομίζω είναι προφανές σε όλους. Όπως μάχες στον ίδιο πόλεμο προφανώς είναι, για να θυμίσω κάποια θέματα ατάκτως ερριμμένα, ο θρησκευτικός όρκος, ο γάμος των ομοφυλόφιλων, τα θρησκευτικά στα σχολεία ο στόχος τους και η διαδικασία απαλλαγής απ' αυτά, τα εικονίσματα στα δημόσια κτήρια ειδικά δε στα σχολεία, το χτύπημα της καμπάνας σε αστικές περιοχές, οι πολεοδομικές δικαιοδοσίες της εκκλησίας, το τζαμί στην Αθήνα κλπ.

Αν δεν ήταν αυτός ο στόχος μου λοιπόν, τότε ποιός ήταν;

Ιερέας ή φυσικός;

Ένας ιερέας κι ένας φυσικός του 21ου αιώνα, βρίσκονται ξαφνικά στην αρχαία εποχή, 2,500 χρόνια π.Χ., ο καθένας με τα εργαλεία του. Ο ιερέας με τα άμφια και τα ιερά σκεύη του, τις προσευχές, τα καντήλια του και τα θυμιατά του, το ψωμί του και το κρασί του, και ο φυσικός με το πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριό του.

Για κάποιο άγνωστο λόγο βάζουν στοίχημα μεταξύ τους ποιός από τους δύο θα πείσει τους αρχαίους που θα συναντήσει, ότι βρίσκεται σε επαφή με το υπερφυσικό.

Ποιός θα νικήσει;

Δογματισμός ή φανατισμός;

Δογματισμός είναι η κατάσταση όπου υποτιμώ την γνώμη του άλλου.

Αυτό σημαίνει "δεν σέβομαι την κρίση του άλλου ως, κατ' αρχήν, ισότιμη με την δική μου". Δεν δέχομαι την γνώμη του ως ισότιμη με την δική μου όσον αφορά την πιθανότητά της να είναι σωστή. Αν είμαι δογματικός θεωρώ ότι αποκλείεται η γνώμη του άλλου να είναι σωστή αν διαφέρει από την δική μου. Όχι ότι αποκλείεται κατ' εμέ. Ότι αποκλείεται τελεία! Όχι γιατί έχω τεκμήρια ή επιχειρήματα με τα οποία μπόρεσα να τον πείσω για την γνώμη μου, εκείνον ή κάποιον τρίτο αντικειμενικό παρατηρητή, αλλά γιατί είναι δική μου.

Το πολλάκις εξαμαρτείν...

Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια βέβαια, σε σχέση με την ορκομωσία της Κυβέρνησης Παπαδήμου όμως αναρωτιέμαι, ... , και για την κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε γίνει επίκληση της θείας ευλογίας;