Θυμάστε κάποτε;

Θυμάστε κάποτε που δεν ψήφιζαν οι γυναίκες; Που μόνο Ορθόδοξοι γίνονταν Δημόσιοι Υπάλληλοι; Που απαγορευόταν η έκτρωση; Που η μοιχεία ήταν ποινικό αδίκημα; Που οι γυναίκες έπαιρναν το όνομα του συζύγου; Που τα θρησκευτικά ήταν υποχρεωτικά; Που δεν υπήρχε πολιτικός γάμος; Που οι μετανάστες δεν μπορούσαν να σηκώσουν την σημαία; Που η ταυτότητα έγραφε το θρήσκευμα; Που για να πάρεις διαζύγιο χρειαζόταν δικαστήριο; Που δεν παντρεύονταν οι ομοφυλόφιλοι; Που δεν επιτρεπόταν να καίγονται οι νεκροί; Πού οι αίθουσες στα δημόσια σχολεία είχαν εικόνισμα; Που δεν διδασκόταν η Θεωρία της Εξέλιξης στα σχολεία; Που απαγορευόταν ο προσηλυτισμός; Που χτυπούσαν καμπάνες μέσα στις πόλεις; Που δεν υπήρχε σεξουαλική αγωγή; Που οι ιερείς ήταν δημόσιοι υπάλληλοι; Που οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν;

Θυμάστε;

Το διανοείστε πόσο πίσω είμασταν κάποτε;

ΥΓ. Με αφορμή άρθρο του Spiegel για τον δημόσιο διάλογο στην Γερμανία σχετικά με το δικαίωμα ομοφυλόφιλων στην υιοθεσία.

Θρησκεία η επικρατούσα ... του σεβασμού

Πού πήγα πάλι και την θυμήθηκα την μάχη των ταυτοτήτων; Το θέμα είναι λήξαν και κανείς δεν το έχει θέσει με αξιώσεις στον δημόσιο διάλογο εδώ και χρόνια. Πώς μου ήρθε πάλι ξαφνικά;

Γνωστοποιήθηκε σήμερα ότι το σχέδιο για αποτεφρωτήριο νεκρών στο Μαρκόπουλο ναυάγησε.

Ο στόχος της ανάρτησης δεν είναι βέβαια για να θυμίσει ότι η αποτέφρωση των νεκρών είναι άλλη μία μάχη στον ίδιο πόλεμο με τις ταυτότητες. Αυτό νομίζω είναι προφανές σε όλους. Όπως μάχες στον ίδιο πόλεμο προφανώς είναι, για να θυμίσω κάποια θέματα ατάκτως ερριμμένα, ο θρησκευτικός όρκος, ο γάμος των ομοφυλόφιλων, τα θρησκευτικά στα σχολεία ο στόχος τους και η διαδικασία απαλλαγής απ' αυτά, τα εικονίσματα στα δημόσια κτήρια ειδικά δε στα σχολεία, το χτύπημα της καμπάνας σε αστικές περιοχές, οι πολεοδομικές δικαιοδοσίες της εκκλησίας, το τζαμί στην Αθήνα κλπ.

Αν δεν ήταν αυτός ο στόχος μου λοιπόν, τότε ποιός ήταν;

Δογματισμός ή φανατισμός;

Δογματισμός είναι η κατάσταση όπου υποτιμώ την γνώμη του άλλου.

Αυτό σημαίνει "δεν σέβομαι την κρίση του άλλου ως, κατ' αρχήν, ισότιμη με την δική μου". Δεν δέχομαι την γνώμη του ως ισότιμη με την δική μου όσον αφορά την πιθανότητά της να είναι σωστή. Αν είμαι δογματικός θεωρώ ότι αποκλείεται η γνώμη του άλλου να είναι σωστή αν διαφέρει από την δική μου. Όχι ότι αποκλείεται κατ' εμέ. Ότι αποκλείεται τελεία! Όχι γιατί έχω τεκμήρια ή επιχειρήματα με τα οποία μπόρεσα να τον πείσω για την γνώμη μου, εκείνον ή κάποιον τρίτο αντικειμενικό παρατηρητή, αλλά γιατί είναι δική μου.

Το πολλάκις εξαμαρτείν...

Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια βέβαια, σε σχέση με την ορκομωσία της Κυβέρνησης Παπαδήμου όμως αναρωτιέμαι, ... , και για την κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε γίνει επίκληση της θείας ευλογίας;