Απαξίωση ή Σκληρή Αλήθεια;

Σε τι διαφέρει μια Σκληρή Αλήθεια από μια Απαξίωση; Πώς αναγνωρίζεται;

Από το κίνητρο μου, εμένα που την εκπέμπω ψυχολογικά.

Την Απαξίωση την κάνω, είτε την πιστεύω είτε όχι, για να αισθανθώ ανώτερος και να σου δημιουργήσω αρνητικά συναισθήματα.

Την Σκληρή Αλήθεια την λέω επειδή την πιστεύω, για να οριοθετήσω ένα πρόβλημα, παρά τα αρνητικά συναισθήματα που θα σου δημιουργήσω.

Το πρόβλημα της Πίστης

Tο μεγαλύτερο πρόβλημα της Πίστης είναι ότι πάντα Πιστεύει επιπλέον ότι είναι Γνώση.

Ονειροπόλος, ιδεαλιστής, κυνικός, ρεαλιστής & οραματιστής

Ο ονειροπόλος ξοδεύει τον χρόνο και την ενέργειά του φανταζόμενος τον ιδανικό του κόσμο.

Ο ιδεαλιστής είναι ονειροπόλος που περιμένει ότι ο κόσμος που ονειροπολεί είναι κοντά στον πραγματικό.

Ο κυνικός είναι ο απογοητευμένος, πικραμένος ιδεαλιστής που διαπίστωσε, επιτέλους και αναπόφευκτα, ότι ο κόσμος που ονειροπολεί διαφέρει ουσιαστικά από τον πραγματικό και, αντί να κατηγορεί την δική του ψευδαίσθηση, καταδικάζει τον κόσμο ως ανάξιό του.

Ο ρεαλιστής βλέπει τον κόσμο όπως είναι και τον αποδέχεται ως πραγματικό, έστω κι αν δεν συμπίπτει με τις επιθυμίες του.

Ο οραματιστής είναι ταυτόχρονα ρεαλιστής κι ονειροπόλος. Είναι ταυτόχρονα σ' επαφή με το πώς είναι ο κόσμος και με το πώς θά' θελε να είναι. Έχει επίγνωση της διαφοράς ανάμεσα στα δύο και ταυτόχρονα δεν απογοητεύεται απ' αυτήν όπως ο ιδεαλιστής, δεν γίνεται κυνικός. Αντίθετα αναλαμβάνει την ευθύνη να εντοπίσει έναν πραγματικό δρόμο, δηλαδή έναν δρόμο που υπάρχει στον κόσμο όπως είναι, που συνδέει τον πραγματικό κόσμο του τώρα με τον επιθυμητό του μέλλοντος. Είναι αυτός που κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Είναι αυτός που χρειαζόμαστε.

Οικειότητα ... πλήρης

Η πλήρωση της οικειότητας πετυχαίνεται όταν ενσωματώνει την έλλειψη πληρότητάς της.

Τύψεις ή λύσεις;

Οι τύψεις εμποδίζουν τις λύσεις, δεν τις προωθούν.

Καλύτερα "καλλιεργητής λύσεων" παρά "καλλιεργητής τύψεων".

Επόμενο σφάλμα μπορεί να οφείλεται σε προηγούμενο, δυστυχώς όμως δεν το διορθώνει.

Θυσία ή ευεργεσία;

Ευεργεσία!

Θυσίες δεν υπάρχουν στ' αλήθεια, κι αν νομίζω ότι θυσιάζομαι, το πιθανότερο είναι ότι ούτε ευεργετώ.

Θυσίες

Οι θυσίες χρειάζονται μεγάλη προσοχή και πολλή μελέτη πριν αποφασίσω να ... μην τις κάνω.

Κυρίως επειδή ποτέ δεν είναι.

Έχει όρια η ανοχή κι αν ναι ποιά είναι;

Ακούμε πολλά για ανοχή στις μέρες μας. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας, της διαφωνίας και της ιδιορρυθμίας όλων, αναφέρεται όλο και συχνότερα ως σημαντικό ζητούμενο.

Όλοι αισθανόμαστε ότι σεβόμαστε τους άλλους και ταυτόχρονα βρισκόμαστε σε στιγμές και σε καταστάσεις που τις βρίσκουμε απαράδεκτες. Όλοι αρνούμαστε ότι είμαστε ρατσιστές ή καταπιεστές.  Ταυτόχρονα βλέπουμε τόσο ρατσισμό όσο και καταπίεση άφθονα στην κοινωνία μας. Πώς γίνεται αυτό; Πού είναι κρυμμένοι όλοι αυτοί οι ρατσιστές και καταπιεστές; Πώς γίνεται και να είναι καταπιεστικοί και να νομίζουν ταυτόχρονα ότι ... οι καταπιεστικοί είναι οι άλλοι;

Αν έχει όρια η ανοχή, τότε τι είδους ανοχή είναι; Τι σημαίνει ανέχομαι κάποιον υπό την προϋπόθεση ότι ... δεν με ενοχλεί πολύ; Αν έχω όρια στην ανοχή μου, δεν σημαίνει αυτό ότι απλώς διατηρώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να ενοχλούμαι όποτε επιλέξω; Δεν σημαίνει αυτό ότι τελικά δεν έχω καθόλου ανοχή;

Πάλι αν δεν έχει όρια, τι σημαίνει αυτό, ότι για να είμαι ανεκτικός χρειάζεται να ανέχομαι τα πάντα;

Η κατάσταση μου θυμίζει το ρητό: "αυτοί που επιμένουν πως δεν γίνεται ας σταματήσουν να εμποδίζουν αυτούς που το κάνουν". Μήπως χρειάζεται να πούμε κατά παράφρασή του: "ας εξαφανίσουμε επιτέλους από προσώπου γης όλους αυτούς τους απαράδεκτους ενοχλητικούς καταπιεστές για να μην ενοχλούν εμάς τους ανεκτικούς!";

Λοιπόν τι νομίζετε; Έχει όρια η ανοχή; Κι αν ναι, ποιά είναι;

ΥΓ. Ευχαριστώ τον φίλο του FB Ζήση για την αφορμή και την έμπνευση.

Πίστη ή προκατάληψη;

Πίστη είναι η προκατάληψή σου με την οποία συμφωνώ. Προκατάληψη είναι η πίστη σου με την οποία διαφωνώ.

Προκατάληψη και πίστη, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...

Δογματισμός ή φανατισμός;

Δογματισμός είναι η κατάσταση όπου υποτιμώ την γνώμη του άλλου.

Αυτό σημαίνει "δεν σέβομαι την κρίση του άλλου ως, κατ' αρχήν, ισότιμη με την δική μου". Δεν δέχομαι την γνώμη του ως ισότιμη με την δική μου όσον αφορά την πιθανότητά της να είναι σωστή. Αν είμαι δογματικός θεωρώ ότι αποκλείεται η γνώμη του άλλου να είναι σωστή αν διαφέρει από την δική μου. Όχι ότι αποκλείεται κατ' εμέ. Ότι αποκλείεται τελεία! Όχι γιατί έχω τεκμήρια ή επιχειρήματα με τα οποία μπόρεσα να τον πείσω για την γνώμη μου, εκείνον ή κάποιον τρίτο αντικειμενικό παρατηρητή, αλλά γιατί είναι δική μου.

Η οικονομία της αγανάκτησης

Θυμό που μου χρειάζεται για να πετύχω αυτό που θέλω, καλά θα κάνω να μην τον σπαταλήσω σε βρισιές._

Θυσιάστηκα

Επέλεξα ερήμην του ευεργετούμενου όχι μόνο την προσφορά μου αλλά και την προσδοκία μου για το αντάλλαγμά μου._