Η Ανισορροπία του ... Nους και ο Αυταρχικός Φιλελευθερισμός

Με αφορμή την διαμάχη για το έργο που ανέβαζε το Εθνικό Θέατρο "Η ισορροπία του Nash" που, μετά από έντονες διαμαρτυρίες, κατέβηκε εν τέλει με απόφαση του Εθνικού και πάλι, και με αφορμή τον σχετικό διάλογο στα κοινωνικά μέσα, έγινα χτες πολύ σοφότερος.

Έμαθα ότι υπάρχουν πολλοί, ανάμεσά τους και φιλελεύθεροι, που στο όνομα της ελευθερίας της τέχνης, δεν ενοχλούνται που η δολοφονία άσχετων κι ανύποπτων πολιτών εξασφαλίζει, αντί αποκλεισμού, ακόμα μια φορά προνομιακή πρόσβαση σε δημόσιο βήμα σε αυτουργό, που μάλιστα παραμένει ρητά αμετανόητος.

Έμαθα ότι υπάρχουν αρκετοί και μάλιστα και φιλελεύθεροι, που θέλουν να πληρώνουν οι φορολογούμενοι το Εθνικό για να ανεβάζει ό,τι θέλει, και να βγάζουν και τον σκασμό όταν δεν συμφωνούν, διότι η ελευθερία της έκφρασης είναι ιερή εκτός αν διαμαρτύρεται κάποιος για τις επιλογές του Εθνικού, οπότε είναι λογοκρισία.

Έμαθα ότι ο ιδεαλισμός μπορεί να φτάσει μέχρι του σημείου να θεωρεί λογικό ότι θεατρικές παραστάσεις γίνονται με "αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια". Και μάλιστα παραστάσεις με θέμα την τρομοκρατία. Και μάλιστα από δημόσιο οργανισμό όπως το Εθνικό Θέατρο. Και μάλιστα με συγγραφέα έναν αμετανόητο τρομοκράτη.

Έμαθα, αυτό είναι από τα πιο χαριτωμένα, ότι ο μόνος τρόπος για να έχει κάποιος θεμιτή έντονη αντίρρηση για το τι ανεβάζει το Εθνικό, είναι ... πρώτα να δει το έργο.

Έμαθα ότι, για πολλούς, ο μόνος τρόπος να διορθωθεί μια κακή επιλογή του Εθνικού χωρίς λογοκρισία είναι να ... επιμείνει το Εθνικό σ' αυτή την κακή επιλογή μέχρι τέλους. Επίσης ότι, όταν το Εθνικό επιλέγει ν' ανεβάσει ένα έργο αυτό είναι ελευθερία της έκφρασης ενώ όταν επιλέγει να το κατεβάσει, αυτό είναι λογοκρισία.

Έμαθα ότι το Εθνικό μπορεί να απορρίπτει ό,τι θέλει, πάντα, και τελείως ελεύθερα, αν όμως απορρίψει κάτι εκ των υστέρων λόγω έντονων διαμαρτυριών κάποιων πολιτών, αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από σκοταδισμός.

Έμαθα ότι, για κάποιους υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης, αν ένα έργο επιλεγεί για το Εθνικό και τελικά δεν ανεβεί στο Εθνικό, αυτό ισοδυναμεί με απαγόρευση του έργου.

Έμαθα ότι αν η πλειοψηφία πιέζει για να κατέβει ένα έργο από το Εθνικό αυτό είναι η καταπίεση της πλειοψηφίας στην μειοψηφία, ενώ αν η πλειοψηφία πιέζει για να χρηματοδοτήσω εγώ κάποιο έργο που το βρίσκω απαράδεκτο, αυτό είναι ελευθερία της τέχνης.
Έμαθα ότι, αν κάποιος δεν έχει αντίρρηση να συντηρείται το Εθνικό με χρήματα των φορολογουμένων, δεν μπορεί να έχει αντίρρηση για καμμία συγκεκριμένη παράσταση του Εθνικού και για κανέναν λόγο, χωρίς να θεωρηθεί υπέρ της λογοκρισίας.

Έμαθα ότι ένας φιλελεύθερος που κάνει έντονη αρνητική κριτική σε μια επιλογή ενός δημόσιου φορέα τέχνης, είναι συγκρίσιμος με έναν μουλά που εκδίδει φετφά θανάτου για τον δημιουργό και χειρότερος από τους φανατικούς που τον καταριούνται και τον κυνηγάνε να τον σκοτώσουν, ασχέτως που ο φιλελεύθερος δεν ζητά βέβαια ούτε να διωχθεί ο δημιουργός ούτε καν ν' απαγορευτεί το έργο.

Έμαθα ότι η διαφωνία και η διαφορετική άποψη εξακολουθεί να σημαίνει ότι οι διαφωνούντες μαζί μας δεν ξέρουν τι τους γίνεται, και δεν μας δημιουργεί την υποχρέωση ν' απαντάμε μ' επιχειρήματα, όσο κι αν έχουμε συμφωνήσει μαζί τους στο παρελθόν, κι όσο κι αν συμφωνούμε μαζί τους γενικώς. Αυτό όμως, για να είμαι τελείως ειλικρινής, το ήξερα κι από πριν.

Έμαθα ότι το "αυτό είναι σωστό επειδή αυτό υποστηρίζω εγώ που ξέρω κι αυτό που λες εσύ είναι λάθος επειδή εσύ είσαι απλώς ανάξιος να κρίνεις" εξακολουθεί να θεωρείται πρώτης γραμμής επιχείρημα για πολλούς που έχουν μεγάλες ευαισθησίες για κάθε άλλη τέχνη εκτός απ' αυτήν του διαλόγου.

Έμαθα ότι εξακολουθούμε να έχουμε άγρια μεσάνυχτα από το τι έχουμε, ευτυχώς, σε αφθονία ως κοινωνία, ελευθερία της έκφρασης, και τι μας λείπει σε βαθμό έντονης κοινωνικής δυσλειτουργίας, ο σεβασμός.

Έμαθα ότι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε.
Ψέματα πάλι, κι αυτό το ήξερα κι από πριν.

Το καλό και το κακό

Το καλό και το κακό σε κοινωνικό επίπεδο δεν μοιάζουν με την δίλημμα του Ηρακλή μεταξύ της Αρετής και της Κακίας. Δεν είναι τα δύο άκρα ενός φάσματος. Οι θεμελιώδεις κίνδυνοι που διατρέχουν οι σημερινές κοινωνίες μας είναι δύο: 

1. Ότι το σύστημα θα χάσει κάθε έλεγχο και θα καταρρεύσει
   
   Σε λιγότερο ακραία έκφανση ο κίνδυνος είναι ότι το σύστημα δεν θ' ανταποκριθεί σε κρίσιμη κοινωνική ανάγκη.
   
   
2. Ότι το σύστημα θα ξεφύγει το ίδιο από κάθε έλεγχο και θα καταφέρει να ελέγξει τα πάντα εκείνο.
   
   Σε λιγότερο ακραία έκφανση, ότι θα καταπιέσει χωρίς λόγο.

Το κακό είναι και τα δύο αυτά αντίθετα άκρα, η Σκύλλα της ανεπάρκειας του συστήματος και η Χάρυβδη της καταπίεσης από το σύστημα. Είμαστε αναγκασμένοι να προσπαθούμε ν' αποφύγουμε και τα δύο τέρατα και να δεχόμαστε τα πλήγματα τους και από τις δύο πλευρές.

Ελπίζω κάποια στιγμή να βρεθεί ο τρόπος να τ' αποφεύγουμε και τα δύο. Μπορεί τιμόνι και κουπιά να μην αρκούν, μα και η Θέτις ευχολόγιο είναι κι αυτή, όχι λύση.

Ο Νόμος του Ισχυροτέρου και άλλοι Θεσμοί

Όλη η προσπάθεια του ανθρώπινου θεσμικού πολιτισμού είναι να ξεφύγουμε από τον "Νόμο του Ισχυροτέρου" προς ένα πεδίο όπου ο ανταγωνισμός ακολουθεί κανόνες που είναι ουδέτεροι. Δηλαδή ίδιοι για όλους. Δηλαδή δεν εξαρτώνται από το πρόσωπο για το οποίο εφαρμόζονται.

Έχει γίνει πρόοδος. Αισθητή πρόοδος από τότε που είμασταν πρωτόγονοι.

Ταυτόχρονα, είναι ζήτημα αν και οι πιο προοδευμένες κοινωνίες έχουν ξεπεράσει σε επιτυχία το 50%.

Αυτού που γίνεται, όχι του τέλειου.

Στην Ελλάδα είμαστε πολύ παρακάτω.

Πολύ όμως.

Κι όμως καλύτερα από τους περισσότερους ανθρώπους που έχουν ζήσει. Κι από τους περισσότερους από τους ανθρώπους που ζουν.

Αντιπαράθεση εναντίον Πολέμου

Σε τι διαφέρουν μεταξύ τους η Αντιπαράθεση από τον Πόλεμο; Πώς Διακρίνονται;

Από το πρωτόκολλο. Και τον σεβασμό σ' αυτό.

Αντιπαράθεση είναι η σύγκρουση όπου υπάρχουν κοινά αποδεκτά πρωτόκολλα που, σε γενικές γραμμές τουλάχιστον, γίνονται σεβαστά. Και παίζουν ρόλο σημαντικό στην κρίση του ποιός είναι ο τελικός ο πραγματικός νικητής.

Κλασσικό παράδειγμα αντιπαραθέσεων οι αγώνες. Ειδικά σ' αυτούς το πρωτόκολλο είναι επιπλέον πολύ αυστηρό, σαφές και λεπτομερές.

Δεν είναι σε όλες τις συγκρούσεις τα πρωτόκολλα τόσο πλήρη, όσο στους αγώνες. Ούτε ενσωματώνουν τόσο τον σεβασμό. Ακόμα και στην δικονομία, αν και θα το θέλαμε, δεν είναι, γιατί υπάρχουν οι φωτογραφικές διατάξεις. Στην πραγματική ζωή οι αντιπαραθέσεις είναι πολύ πιο "ευρέως φάσματος". Οι αγώνες είναι ακριβώς δραστικά απλουστευμένες προσομοιώσεις του κοινωνικού ανταγωνισμού. Στην πολιτική τα πρωτόκολλα, όπως είναι φυσικό, είναι ακόμα πιο θολά κι από την δικονομία. Υπάρχουν όμως, και παίζουν ισχυρό ρόλο.

Τα πρωτόκολλα δεν είναι όλα το ίδιο κατάλληλα ως υπόβαθρα αντιπαραθέσεων που είναι παραγωγικές. Η απολυταρχία, για παράδειγμα, είναι ένα πρωτόκολλο. Είναι όμως η προσέγγιση "πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι". Οι συγκρούσεις λύνονται δια της ... εξαφάνισης. Απλώς απαγορεύονται. Όλες συνιστούν αμφισβήτηση του μονάρχη. Ως αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα των συγκρούσεων δεν είναι παραγωγικό. Με "φωτισμένο" μονάρχη, η απόλυτη μοναρχία πάει πολύ καλά και υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα. Τα μειονεκτήματα όμως του πρωτοκόλλου είναι πολλά και σημαντικά, κι αναπόφευκτα επικρατούν μακροπρόθεσμα. Το πρωτόκολλο της "πλειοψηφίας" είναι μια σπουδαία πρόοδος που προσπαθεί να αντικαταστήσει όλα τα πρωτόκολλα τύπου "ενός ανδρός αρχή" με άλλα καλύτερα από την πλευρά της παραγωγικότητας των συγκρούσεων.

Είναι μεγάλη και διαρκής η προσπάθεια των κοινωνιών να δημιουργήσουν "παραγωγικά" πρωτόκολλα αντιπαράθεσης, να τα επινοήσουν, να τα εγκαταστήσουν και να τα ενσωματώσουν. Ο βαθμός επιτυχίας τους είναι κι αυτός πολύ "ευρέως φάσματος". Τολμώ να πω, συμφωνώντας με προλαλήσαντες, ότι ο βαθμός επιτυχίας σ' αυτό τον τομέα είναι ο πιο ισχυρός δείκτης της γενικότερης ευημερίας μιας κοινωνίας. Ισχυρότερος ακόμα κι από την πρόσβαση σε πλουτοπαραγωγικές πηγές. Παράδειγμα χτυπητό οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Μα και, στον αντίποδα, οι βορειοευρωπαϊκές.

Κι έχουν τα πετυχημένα πρωτόκολλα των αντιπαραθέσεων, ως κύριο στοιχείο, την ενσωμάτωση του σεβασμού. Δηλαδή αναγνωρίζουν πλήρως την απόλυτη ισοτιμία της συμμετοχής όλων. Δεν είναι ότι δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ των συμμετεχόντων. Κάνουν! Χρυσό μετάλλιο ένας μόνο παίρνει σε κάθε αγώνα 100 μέτρων. Στα πρωτόκολλα σεβασμού, η διάκριση γίνεται με βάση την αντιπαράθεση. Ως αποτέλεσμά της. Όχι πριν απ' αυτήν. Όχι στην συμμετοχή.

Πόλεμος, υπ' αυτό το πρίσμα, είναι η σύγκρουση χωρίς πρωτόκολλο. Το μόνο κριτήριο στις επιλογές είναι η βελτιστοποίηση της πιθανότητας νίκης. Ισοδύναμα, είναι οι συγκρούσεις όπου το πρωτόκολλο είναι "όλα επιτρέπονται". Δεν υπάρχει κανένας ηθμός ως προς τα μέσα. Κανένας σεβασμός. Καμμία απόπειρα γι' αυτό που οι Αγγλοσάξωνες αποκαλούν "level field", δηλαδή ίσους όρους συμμετοχής. Δεν είναι απόπειρα εντοπισμού του βέλτιστου με την οποιαδήποτε ειδική έννοια κάθε φορά (στο τρέξιμο, στην πειθώ, στα μαθηματικά, στην μουσική, στις κοινωνικές σχέσεις, στην ηγεσία.). Είναι απόπειρα πλήρους επιβολής. Σε όλα. Αποκαλείται και "ο νόμος του ισχυροτέρου", εύστοχα. Όχι του πιο δυνατού στο πάλεμα. Ούτε του πιο δυνατού στο σκάκι. Του πιο δυνατού τελεία.

Όλα τ' άλλα πρωτόκολλα, είναι αναγκαστικά πρωτόκολλα "σεβασμού", άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο. Ο σεβασμός είναι αυτό που στέκεται μεταξύ της αντιπαράθεσης και του πολέμου. Το μόνο. Η απάντηση επομένως στο ερώτημα πώς διακρίνεται η αντιπαράθεση από τον πόλεμο είναι: Μια σύγκρουση είναι αντιπαράθεση αν έχει ως υπόβαθρο τον σεβασμό σε πρωτόκολλο σεβασμού. Αλλιώς είναι πόλεμος.

Είναι σαφές ότι το κενό πρωτόκολλο, το πρωτόκολλο του πολέμου, είναι και το θεμελιώδες. Αν δεν ακολουθώ κανένα πρωτόκολλο, τότε, θέλω δεν θέλω, ακολουθώ αυτό. Το πρόβλημά του είναι, βέβαια, ότι συνηθέστατα αν όχι και πάντα, είναι καταστροφικό πρωτόκολλο. Πολύ έντονα καταστροφικό. 

Γι' αυτό εν τέλει, θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι, το σύνολο του θεσμικού πολιτισμού είναι η προσπάθειά μας του ανθρώπινου είδους, να μετασχηματίσει τις συγκρούσεις, από πολέμους σε αντιπαραθέσεις. Να ξεφύγει από το θεμελιώδες πρωτόκολλο της πλήρους υπερίσχυσης, και να υιοθετήσει πρωτόκολλα σεβασμού.

Τολμώ επίσης να ισχυριστώ ότι η προσπάθεια αποδίδει. Αργά μα σταθερά. Σταθερά αν και αργά. 

Keep going.

Θυμάστε κάποτε;

Θυμάστε κάποτε που δεν ψήφιζαν οι γυναίκες; Που μόνο Ορθόδοξοι γίνονταν Δημόσιοι Υπάλληλοι; Που απαγορευόταν η έκτρωση; Που η μοιχεία ήταν ποινικό αδίκημα; Που οι γυναίκες έπαιρναν το όνομα του συζύγου; Που τα θρησκευτικά ήταν υποχρεωτικά; Που δεν υπήρχε πολιτικός γάμος; Που οι μετανάστες δεν μπορούσαν να σηκώσουν την σημαία; Που η ταυτότητα έγραφε το θρήσκευμα; Που για να πάρεις διαζύγιο χρειαζόταν δικαστήριο; Που δεν παντρεύονταν οι ομοφυλόφιλοι; Που δεν επιτρεπόταν να καίγονται οι νεκροί; Πού οι αίθουσες στα δημόσια σχολεία είχαν εικόνισμα; Που δεν διδασκόταν η Θεωρία της Εξέλιξης στα σχολεία; Που απαγορευόταν ο προσηλυτισμός; Που χτυπούσαν καμπάνες μέσα στις πόλεις; Που δεν υπήρχε σεξουαλική αγωγή; Που οι ιερείς ήταν δημόσιοι υπάλληλοι; Που οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν;

Θυμάστε;

Το διανοείστε πόσο πίσω είμασταν κάποτε;

ΥΓ. Με αφορμή άρθρο του Spiegel για τον δημόσιο διάλογο στην Γερμανία σχετικά με το δικαίωμα ομοφυλόφιλων στην υιοθεσία.

Τρομοκρατία ή κατάχρηση εξουσίας;

Η τρομοκρατία είναι σοβαρό πρόβλημα. Η κατάχρηση εξουσίας επίσης. Συνιστούν και τα δύο ακραίας μορφής αυθαιρεσία. Πέραν όμως αυτού, είναι άσχετα μεταξύ τους. Δεν συνδέονται. Ούτε κι όταν τα θύματα της κατάχρησης εξουσίας είναι τρομοκράτες. Είναι απόλυτα θεμιτό λοιπόν, να αναφέρεται κάποιος στο ένα χωρίς ταυτόχρονη αναφορά και στο άλλο.

Το να κάνεις ένοπλη τρομοκρατική ενέργεια και μάλιστα με όμηρο, είναι όντως χειρότερο από το να γρονθοκοπήσεις κάποιον. Προφανώς.

Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι θέλουμε Αστυνομία που συλλαμβάνει τους κακοποιούς, όσο επικίνδυνοι κι αν είναι, χωρίς κατάχρηση εξουσίας.

Κι αν επιμένουμε, δεν είναι γιατί συγκρίνουμε τους κακοποιούς με τους αστυνομικούς.

Είναι γιατί, αντίθετα, αρνούμαστε κατηγορηματικά να τους συγκρίνουμε.

 

 

 

Αστυνομικοί ή μπάτσοι;

Η διατήρηση της ψυχραιμίας σε μια επιχείρηση σύλληψης όπου ο αστυνομικός διακινδυνεύει σοβαρό τραυματισμό ή και θάνατο είναι μεγάλη απαίτηση!

Εύλογη παρ' όλ' αυτά για αστυνομικούς. Σαφώς όμως υπερβολική για μπάτσους.

Διαλέξτε.

Ποιότητα της Δικαιοσύνης

Με αφορμή την απόφαση σε δεύτερο βαθμό, για τον ξυλοδαρμό του Κυπρίου από αστυνομικούς στην Θεσσαλονίκη, την αποκαλούμενη και "υπόθεση της ζαρντινιέρας", όπου και πάλι οι δράστες έπεσαν πολύ στα μαλακά, αλλά και τα παρατράγουδα στην Βουλή σχετικά με το στικάκι, έχω να παρατηρήσω το εξής:

Η ποιότητα της Δικαιοσύνης εξαρτάται άμεσα από εκείνους ακριβώς που είναι η δουλειά της να περιορίζει: τους ισχυρούς.

Αναμενόμενο είναι ότι θα δυσλειτουργεί διαχρονικά.

Κι αυτό ακριβώς κάνει και, μάλιστα στην Ελλάδα, σε ακραίο βαθμό.

Την δική μας Ταχρίρ την λένε Κάλπες

Ομολογώ ότι ενοχλούμαι έντονα όταν ακούω να λέγεται "στην Ελλάδα δεν έχουμε Δημοκρατία". 

Ενοχλούμαι γιατί ο λόγος συνιστά στο μυαλό μου, έντονη απαξίωση όλων των προσπαθειών και των θυσιών που οδήγησαν σ' αυτήν την Δημοκρατία που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα. Ελλειμματική μεν, και έντονα, Δημοκρατία όμως. Και μάλιστα πολύ καλύτερη απ' αυτή που είχαν την τύχη να απολαύσουν οι προηγούμενες γενιές στην Ελλαδα. Αλλά και πολύ καλύτερη από κείνη που απολαμβάνουν πολλοί άλλοι λαοί, ακόμα και στην πολύ κοντινή γειτονιά μας. Θυμάμαι σ' αυτή την περίπτωση τον Popper που όρισε την Δημοκρατία ως το πολίτευμα εκείνο όπου δεν χρειάζεται να χυθεί αίμα για να φύγει μια κακή κυβέρνηση. Συμφωνώ μ' αυτόν τον ορισμό. Νομίζω ότι σωστά ορίζει το ελάχιστο της Δημοκρατίας. Ε λοιπόν, έχουμε περισσότερο κι απ' αυτό! Ας είμαστε ευγνώμονες σ' αυτούς που μας το εξασφάλισαν, γιατί η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν το κάναμε εμείς. Εμείς επωφελούμαστε τους αγώνες και τις προσπάθειες των προηγούμενων.

Ο ένας λόγος λοιπόν που ενοχλούμαι, είναι η αγνωμοσύνη που η κουβέντα αυτή εκπέμπει. Ο άλλος είναι σημαντικότερος. Είναι η άδεια που δίνει κάποιος στον εαυτό του να κακομεταχειριστεί την Δημοκρατία μας. Να την φθείρει ακόμα περισσότερο, χωρίς αναστολές. Να πάρει την συχνά δικαιολογημένη αγανάκτησή του και να την κάνει αυθαιρεσία, διατηρώντας ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση της "βαθειάς του δημοκρατικότητας". Σηματοδοτεί το άλλοθι, "αφού δεν έχουμε δημοκρατία δεν έχω και κάτι να σεβαστώ, επομένως δικαιολογούμαι να κάνω ό,τι θέλω, όσο αντιδημοκρατικό κι αν είναι".

Ο δεύτερος λόγος λοιπόν είναι το άλλοθι της αυθαιρεσίας. Υπάρχει όμως και τρίτος λόγος, ο χειρότερος όλων. Το άλλοθι της παθητικότητας που προβάλλει. Αν δεν έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα, τότε καμία δράση εντός δημοκρατικών πλαισίων δεν έχει νόημα. Ενισχύεται έτσι ο προηγούμενος λόγος της αυθαιρεσίας της επαναστατικής γυμναστικής. Δίνεται όμως ταυτόχρονα, κι αυτό είναι εξ ίσου σημαντικό, η άδεια στο βόλεμα της αδράνειας. Δεν έχει νόημα να κάνω τίποτα για κανένα πρόβλημα. Τίποτα άλλο εκτός από επανάσταση.

Στην Ελλάδα όμως έχουμε αναμφισβήτητα Δημοκρατία. Αυτήν την ελάχιστη κατά Popper και... περισσότερη. Έχουμε ελευθερία της έκφρασης και ελεύθερες, τίμιες εκλογές. Η πρόσβαση στα ΜΜΕ δεν είναι βέβαια ισότιμη. Η χρηματοδότηση τόσο η κρατική όσο και η ιδιωτική, δεν είναι επίσης άμοιρη ... ειδικών συμφερόντων. Ούτε και η δυνατότητα προβολής που συνεπάγεται. Οι ιδέες διακινούνται ελεύθερα. Απλώς μερικές πηγαίνουν business class, ενώ άλλες πηγαίνουν economy. Κανείς λοιπόν δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα είναι εύκολα. Χρειάζονται υπερβάσεις. Ταυτόχρονα δεν έχουμε κανένα λόγο να υποκρινόμαστε ότι είμαστε στην κατάσταση της Αιγύπτου ή της Συρίας. Δεν έχουμε κανένα λόγο να παραιτούμαστε απ' αυτά τα πολύτιμα κεκτημένα, που άλλοι δίπλα μας τα διεκδικούν με την ζωή τους. Και, κυρίως, δεν έχουμε κανένα άλλοθι ούτε για αυθαιρεσία, ούτε για παθητικότητα.

Έχουμε, αντίθετα, την άνεση να οραματιστούμε ανατροπές, που δεν χρειάζεται να θυσιάσουμε την ζωή μας γι' αυτές. Ανατροπές που δεν χρειάζεται ήρωες για να γίνουν. Απλώς απόφαση και δράση.

Οραματίζομαι λοιπόν κι εγώ, αφού μπορώ. Κι όπως λένε, "when you dream, dream big".

Οραματίζομαι ότι ένα κόμμα έξω από το πολιτικό κατεστημένο θα μπει στην Βουλή. Χωρίς να παραχωρήσει ούτε χιλιοστό στον λαϊκισμό. Χωρίς να τάξει διορισμούς και ρουσφέτια. Χωρίς να παραμυθιάσει με μαγικές λύσεις, πετρέλαια στον βυθό, Γερμανικές αποζημιώσεις, κεφάλαια Κινέζικα και Ρώσικα που ... κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Χωρίς να χαϊδεύει αυτιά εντοπίζοντας τους φταίχτες πάντα ... μακρυά από μας. Υπερασπιζόμενο αρχές με συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις, χωρίς βαρύγδουπες γενικολογίες, χωρίς ξύλινο λόγο. Χωρίς να "υποχρεωθεί" στο κατεστημένο των ΜΜΕ. Χωρίς υπέρογκη κρατική χρηματοδότηση και χωρίς υποστήριξη από ειδικά συμφέροντα. Χωρίς να υποσχεθεί οτιδήποτε άλλο από "blood, toil, tears and sweat". Παρά τον καταχρηστικό αποκλεισμό του από εκείνους ακριβώς που έχουν ως θεσμική αποστολή να εγγυώνται την ισηγορία. Σκεφτείτε το για μια στιγμή. Το φαντάζεστε τι επανάσταση θα ήταν;

Μια παρέα ανθρώπων που ονειρεύονται μια άλλη πολιτική, και βρίσκουν και τρόπο να την φέρουν στο προσκήνιο. Την πολιτική όχι εκείνων που θέλουν να γίνουν κάτι απ' αυτήν, αλλά εκείνων που θέλουν να χτίσουν κάτι μ' αυτήν. Να βρουν λύσεις. Να κάνουν τον κόπο να βάλουν μία πέτρα πάνω στην άλλη, για την προκοπή την δική τους, των παιδιών τους και του τόπου. Το φαντάζεστε;

Το κόμμα αυτό υπάρχει. Και λέγεται Δράση.

Οραματίζομαι το βράδυ των εκλογών μια τέτοια μεγάλη ανατροπή. Μια ειρηνική επανάσταση. Και συγκινούμαι όσο όταν έβλεπα τους Αιγύπτιους στην πλατεία Ταχρίρ.

Γίνεται; Όχι χωρίς υπέρβαση. Όχι εύκολα. Μιλάμε για επανάσταση. Αυτήν που γίνεται αναίμακτα στην Δημοκρατία. Είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από τους Αιγύπτιους γιατί η δική μας Ταχρίρ είναι παντού στην Ελλάδα. Δεν την λένε Σύνταγμα, λάθος! Την λένε Κάλπες. Και η συνάντηση είναι ήδη ορισμένη.

Το φαντάζεστε να πάμε;

21η Απριλίου

Σημαδιακή ημερομηνία η σημερινή. Κατ' εξαίρεση κατάλληλη για να θυμηθούμε, όχι τα σοβαρά δημοκρατικά ελλείμματα που έχουμε να διορθώσουμε, αλλά τα σημαντικά πλεονάσματα που έχουμε να υπερασπιστούμε.

Και λίγο πριν από εκλογές, η θύμηση ταιριάζει και χρειάζεται διπλά και τρίδιπλα.