Αν ήμουν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ...

...θα περνούσα τις δυσκολότερες ώρες τις ζωής μου...

...θα αισθανόμουν πάρα πολύ άσχημα. Βαρειά ήττα της αγαπημένης μου ομάδας δεν είναι τίποτα για να περιγράψει το συναίσθημα. Χρειάζεται απώλεια αγαπημένου μου προσώπου για να συγκριθεί. Εδώ πρόκειται για βαρειά ήττα της αγαπημένης μου πατρίδας που οφείλεται σε βαρύ λάθος του ηγέτη της ομάδας στην οποία συμμετέχω!

Και μέσα σ' αυτή την στεναχώρια θα είχα την επιθυμία και θα αισθανόμουν την υποχρέωση  να κάνω μια κρίσιμη επιλογή, αυτήν της ψήφου εμπιστοσύνης, με ευθύνη και ευθυκρισία. Υφιστάμενος μάλιστα πολλαπλές πιέσεις, με κυριότερες από την μία την αβεβαιότητα και την πληθώρα αστάθμητων παραγόντων, και από την άλλη του χρόνου. Το "πένθος" της ήττας όπως όλα τα πένθη, χρειάζεται χρόνο για να ξεπεραστεί. Ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ όμως, στην συγκεκριμένη περίσταση δεν διαθέτω καθόλου χρόνο...

Δύσκολα συνδυάζεται η ευθυκρισία σε μια κρίσιμη κατάσταση, με μεγάλη πίεση και με τα συναισθήματα της ήττας και της αβεβαιότητας. Κι όμως, ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, σ' αυτή την θέση βρέθηκα, σ' αυτήν την θέση βρίσκομαι, να χρειάζεται να επιστρατεύσω τις εσωτερικές δυνάμεις μου και να το πετύχω.

Τι θα έκανα λοιπόν; Πώς θα έκανα την επιλογή μου; 

Δεν μπορώ στ' αλήθεια να έρθω σ' αυτή την θέση, δεν μπορώ να ξέρω τι θα έκανα, και αμφιβάλλω αν υπάρχει κάποιος που μπορεί, αν δεν βρίσκεται σ' αυτή την θέση. Ξέρω όμως τι θα ήθελα να μπορώ να κάνω. 

Πρώτα θα ήθελα να μπορώ να φιλτράρω τον τεράστιο θόρυβο που κάνει η κοινωνία. Θα ήθελα να μπορώ να τον αφουγκραστώ με τρόπο που να βγάζει νόημα. Μέσα από τις κραυγές "...ήρωας...", "...προδότης...", "...το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ...", "...είναι όλοι τους...", "...το όνομα Παπανδρέου είναι βαρύ...", "...αποστασία...", "...εκλογές...", "...να φύγουν όλοι...", "...δημοψήφισμα...", "...ο κυρίαρχος λαός...", θα ήθελα να μπορώ να κατασταλλάξω ένα μήνυμα, μία μόνο φράση, ένα μόνο απλά διατυπωμένο ζητούμενο, μια σταθερά για την απόφασή μου. Η φράση αυτή νομίζω είναι: "Θέλουμε την πατρίδα μας μέσα στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια". Υπάρχουν βέβαια και άλλες απόψεις, όμως μην ξεχνάμε ότι προσπαθώ να μπω στα παπούτσια ενός βουλευτή του ΠΑΣΟΚ. Του κόμματος που, απέναντι σε πολλές δυσκολίες, έβαλε την Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης και της έδωσε το Ευρώ.

Ύστερα θα ήθελα να μπορώ να κρατήσω την εικόνα της συνέχειας. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Ο πρωθυπουργός επιστρέφει με μια καλή συμφωνία από την Ευρώπη. Η Ελλάδα, με όλα της τα παραπατήματα τα δύο τελευταία χρόνια, έχει μια ακόμα ευκαιρία. Υπάρχει ακόμα φως στο βάθος της σήραγγας. Και μετά; Με μια τελείως αψυχολόγητη ενέργεια, σε μια στιγμή παντελούς απουσίας πολιτικής ευθυκρισίας, ο πρωθυπουργός αδειάζει το υπουργικό του συμβούλιο, αδειάζει τους βουλευτές του, αδειάζει, το κυριότερο, τους εταίρους, και προκυρήσσει μονομερώς δημοψήφισμα.

Μπορώ άραγε ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ να φανταστώ μια αξιοπρεπή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου ο πρωθυπουργός θα επιβίωνε πολιτικά μετά από ένα λάθος τέτοιου μεγέθους; Ο πρωθυπουργός με την κίνησή του, σ' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία, άνοιξε μόνος του την πόρτα εξόδου της χώρας από το Ευρώ. Αν δεν ήμουν βουλευτής, αν δεν ήταν η Ελλάδα, αν δεν ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορώ να φανταστώ ότι θα συνέχιζε να κυβερνά;

Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Ότι εψεύστη κατ' ουσίαν, λέγοντας ότι είχε προειδοποιήσει τους εταίρους, ότι επιμένει ότι η απόφαση ήταν σωστή εκ των υστέρων, ακόμα και μετά που αναγκάστηκε να αλλάξει το χρονοδιάγραμμά της δραστικά, ότι την παρουσιάζει ως επιτυχημένη ενέργεια, κι ότι την στηρίζει με αντιφατικά μηνύματα του τύπου "δεν θα βάζαμε ποτέ το ερώτημα 'μέσα ή έξω από το Ευρώ' " και ταυτόχρονα "αυτό είναι κατ' ουσίαν το ερώτημα και το είχα ήδη πει".

Στον εξωτερικό θόρυβο, ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ πάντα, και με τις τεράστιες αβεβαιότητες από παντού, θα χρειαζόμουν σταθερές για να πιαστώ να κάνω την επιλογή μου. Λοιπόν η σταθερά νομίζω είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν αποτελεί πια ατού για την χώρα. Με την απώλεια του κύρους του τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, μετέτρεψε τον εαυτό του σε παθητικό, σε μέρος του προβλήματος. Αν πιστεύω ότι είναι ένας επιτυχημένος πρωθυπουργός, ότι έκανε χίλια δυό καλά για την χώρα, δυσκολεύομαι να τον καταδικάσω για ένα μόνο λάθος. Όμως στην πολιτική, ένα μόνο λάθος, ένα τέτοιο λάθος, είναι υπέραρκετό. Ακόμα κι αν το βλέπω ως έναν τεράστιο κίνδυνο που ανέλαβε ο πρωθυπουργός με επίγνωση, είναι σαφές που δεν του "βγήκε". Στην πολιτική είναι αρκετές αποτυχίες πολύ μικρότερης έκτασης απ' αυτήν.

Υπάρχει λόγος για τον οποίο η σταθερά αυτή δεν θα ήταν αρκετή; Μόνο ένας! "Μήπως διακυβεύεται η Ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας;". Συναίνεση όμως είναι το ζητούμενο καθ' ομολογίαν όλων. Συναίνεση είναι αυτό που ζητάει ο πρωθυπουργός, έτσι δικαιολογεί τις ενέργειές του. Συναίνεση για όσο χρειάζεται για την διασφάλιση αυτής της πορείας προσφέρει, επιτέλους!, και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πορεία αυτή λοιπόν διασφαλίζεται, μάλιστα ευκολότερα, χωρίς τον πρωθυπουργό. Στηρίζοντας τον πρωθυπουργό, διακινδυνεύω κατά πολύ τις συναινετικές διαδικασίες, καταψηφίζοντας τις δρομολογώ με βεβαιότητα.

Παραμένει βέβαια η δυσκολία μου η συναισθηματική, η στεναχώρια μου, το πεσμένο μου ηθικό από την απροσδόκητη άσχημη τροπή των πραγμάτων. Η πίεση του χρόνου παραμένει κι αυτή. Στο βάθος του υποσυνειδήτου μου, θέλω δεν θέλω, η προσωπική μου θέση, πώς θα κυκλοφορήσω..., θα επανεκλεγώ άραγε..., τι θα μου πουν..., πού θα βρεθώ στο μέλλον; Όμως αυτά είναι αβεβαιότητες και πάλι. Γυρίζω στις σταθερές. Μπορεί η χώρα να προχωρήσει, σ' αυτές τις κρίσιμες ώρες με πρωθυπουργό στην θέση που είναι τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου; Αυτό που με ρώτησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αυτό που με ρωτάει η ευθύνη του αξιώματός μου, αυτό που με ρωτάνε οι ψηφοφόροι μου και γενικότερα οι πολίτες που εκπροσωπώ, αυτό που με ρωτάει η κοινωνία, είναι:

Του έχω εμπιστοσύνη;

Νέα μεγαλοφυής κίνηση του πρωθυπουργού

Διαβάζω την εισήγηση του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, μετά την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την δανειακή σύμβαση και τις δραματικές εξελίξεις στις Κάννες.

Ο πρωθυπουργός συνεχίζει να επιδεικνύει την μεγαλοφυία του στην πράξη! Το παίζει τρελός για να τον πάρουμε για έξυπνο...

Μετονομασία

Καταγγέλω οργανωμένη συνομωσία και απόπειρα μετονομασίας του Παπανδρέου σε Απαπανδρέου!

Σε αργή κίνηση

Αισθάνομαι σαν μέσα σε αυτοκίνητο που οδεύει ολοταχώς προς σύγκρουση, και επιτέλους ο οδηγός πάτησε το φρένο.

Τα λάστιχα τρίζουν, οι ζώνες τραβάνε γερά, οι αερόσακκοι ανοίγουν... Για να δούμε αν θα σταματήσει χωρίς αίμα στην άσφαλτο...

Πρόβλεψη κυβερνητικών εξελίξεων

Προβλέπω ότι ο νέος πρωθυπουργός δεν θα είναι ο αλλά η.

Και ότι η νέα κυβέρνηση θα είναι Εθνικής Σωτηρίας.

Ξύπνημα από τον εφιάλτη της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου

Όλοι έχουμε δει κάποια φορά αυτόν τον φοβερής αγωνίας εφιάλτη, όπου η ζωή μας εξαρτάται από το αν θα καταφέρουμε να τρέξουμε, και το προσπαθούμε με όλες μας τις δυνάμεις, χωρίς όμως να μπορούμε να κινηθούμε ούτε εκατοστό. Αυτόν τον εφιάλτη ζούμε δύο χρόνια τώρα ως χώρα με την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Μόλις παρακολούθησα την συνέντευξη Σαρκοζί-Μέρκελ, μετά την συνάντηση με τον πρωθυπουργό, σχετικά με το δημοψήφισμα. Η συνέντευξη των δύο ηγετών της Ευρώπης συνιστά "άδειασμα" του πρωθυπουργού από τους εταίρους, πλήρες και ρητό! Συνιστά σωστό κόλαφο! Πρόκειται για ρητή επιβεβαίωση της έντονης αίσθησης ότι δεν ήταν ενημερωμένοι για το δημοψήφισμα, επομένως ο πρωθυπουργός μας είπε ψέματα για ένα τόσο σοβαρό θέμα! Πέραν όμως από την παραπλάνηση της κοινής γνώμης, ο πρωθυπουργός ευθύνεται προσωπικά για ένα ατόπημα ολκής, για συμπεριφορά προς τους εταίρους απίστευτη και αχαρακτήριστη που εξέθεσε την χώρα με έναν πρωτοφανή ανεπίτρεπτο τρόπο. Και την εξέθεσε, όχι μόνο σε δικαιολογημένη οργή και απαξίωση των εταίρων μας αλλά και σε τεράστιους κινδύνους.

Κανείς δεν εξουσιοδότησε τον πρωθυπουργό να παίξει το μέλλον της Ελλάδας σε μία ζαριά. Η πράξη του αυτή θα μείνει πιστεύω στην ιστορία ως πράξη κατάχρησης της θέσης του, ως επιλογή ύψιστης πολιτικής αφροσύνης και ανευθυνότητας. Επιλογή για την οποία εύχομαι να βρεί κάποια στιγμή την αυτογνωσία και το θάρρος που απαιτείται για να ντρέπεται...

Ο πρωθυπουργός δεν έχει τίποτα άλλο να πράξει σήμερα κιόλας, καμία άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί, κι αν δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος είναι καθήκον των συμβούλων του, των υπουργών του και της κοινοβουλευτικής του ομάδας να του το υποδείξουν με τρόπο που δεν θα επιδέχεται αντιρρήσεις εκ μέρους του. Από τον εφιάλτη αυτόν που λέγεται κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, ήρθε η στιγμή επιτέλους να ξυπνήσουμε και να δούμε μπροστά πώς μπορούμε να διορθώσουμε τις πολλές ζημιές που έκανε σε ώρες κρίσιμες στην χώρα.

Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη από την άμεση παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, θα είναι απτή απόδειξη ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει απωλέσει και την ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα, και τα στοιχειώδη πολιτικά αντανακλαστικά. Στιγμή ευθύνης για όλους.

Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας Τώρα!

Ο αρχηγός, η γέφυρα και η δημοκρατική πλειοψηφία

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, μια ομάδα κατασκηνωτών με τον αρχηγό τους. Είχαν βρεθεί σε δύσκολη θέση καταμεσής του δάσους, το τι και πώς μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία που ο καθένας την θυμάται διαφορετικά, οπότε ευτυχώς που δεν μας αφορά σ' αυτή την διήγηση. Προέκυψαν τέλος πάντων δυσκολίες στην τροφοδοσία, και ο αρχηγός αποφάσισε να κάνουν μια δύσκολη διαδρομή για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για την επιβίωση.

Οι κατασκηνωτές απρόθυμα και με πολλές διαμαρτυρίες, τι να κάνουν αρχηγός ήταν, τον ακολούθησαν. Άλλοι γρίνιαζαν ότι ο δρόμος είναι επικίνδυνος, άλλοι αντιδρούσαν ότι κάποιοι δεν θ' αντέξουν, άλλοι υποστήριζαν τον στόχο αλλά όχι την διαδρομή, άλλος πεινούσε, άλλος νύσταζε, άλλος ήθελε να τον μεταφέρουν, άλλος δεν ήθελε να μεταφέρει τίποτα, άλλος ήθελε να ξεκουραστεί, άλλος ήθελε να στρίψει, ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του και άκρη εύκολα δεν έβγαινε. Ο αρχηγός σταθερός. "Είμαι αρχηγός σας" απαντούσε σε κάθε αντίρρηση με αυτοπεποίθηση "και ξέρω τι κάνω! Ακολουθείστε με και θα δείτε ότι το πρόβλημα θα λυθεί!".

Η πορεία συνεχιζόταν, μα φως δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Όλο και πιο τραχειά τα βράχια, όλο και πιο απότομες οι ανηφοριές, όλο και περισσότερες οι κακουχίες, όλο και πιο απόκρυμνα τα μονοπάτια και φυσικά, όλο και περισσότερες οι αντιδράσεις και οι φωνές "δεν πάμε καλά". Ο αρχηγός απτόητος! "Αρχηγός σας είμαι, οφείλετε να με εμπιστευθείτε! Εμπιστευθείτε με λίγο ακόμα και δεν θα χάσετε! Ξέρω τι κάνω! Λίγο ακόμα και φθάνουμε στον προορισμό μας. Η αποστολή μας είναι δύσκολη, αλλά γνωρίζω καλά πού σας οδηγώ".

Τέλος πάντων, μην τα πολυλογώ, το σενάριο αυτό συνεχιζόταν για πολύ. Όπως πύκνωναν τα δένδρα και η πείνα, έτσι αραίωνε όχι μόνο η ελπίδα και τα τρόφιμα, αλλά και η συνοχή της ομάδας και η πίστη στον αρχηγό. Εκείνος απτότητος. "Κουράγιο, λίγο ακόμα. Σας είχα προειδοποιήσει ότι τα πράγματα θα είναι άσχημα. Μην χάνετε το κουράγιο σας τώρα. Σας βεβαιώνω ότι ξέρω τι κάνω, κλπ.".

Βέβαια πολλοί δεν θυμόντουσαν να τους έχει προειδοποιήσει, αντιθέτως, ότι θα είναι μια ωραία περιπέτεια και ευχάριστη θυμόντουσαν ότι είχε υποσχεθεί. "Μετά μας τά' πες για τα δύσκολα!" φώναζαν, εννοώντας μετά που έγινε αρχηγός. "Πριν άλλα μας έλεγες!". "Ναι, εντάξει", τα μασούσε εκείνος, "αλλά κι εμένα με παραπληροφόρησαν, οπότε αναγκαστικά αλλάζουν τα σχέδια. Το ζήτημα τώρα είναι να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με την υπάρχουσα δυσκολία!". "Μα δεν πάμε καλά από δω, τα ξέρουμε τα μέρη και δεν υπάρχει διέξοδο!", φώναζαν διάφοροι. "Μην ανησυχείτε, ξέρω τι κάνω!", μόνιμη επωδός του αρχηγού, "έχω κανονίσει να μας βοηθήσουν."

Με τα πολλά, ταλαιπωρημένη, κουρασμένη, με πεσμένο ηθικό και πιο δύσθυμη από ποτέ, φτάνει η ομάδα σ' ένα οριακό σημείο. Μπροστά είχε μια γέφυρα από σχοινί, που κρεμόταν πάνω από ένα βαθύ φαράγγι, τόσο βαθύ, που το νερό του ποταμού που όλοι έβλεπαν κάτω με δυσκολία, ούτε που ακουγόταν. Απέναντι, στην άλλη μεριά του φαραγγιού, κάποιοι ακόμα την έδεναν την γέφυρα. Κρύος ιδρώτας του έλουσε όλους, κρατάει αυτή η γέφυρα, είναι καλό το σχοινί, πρόλαβαν να την δέσουν, πόσους χωράει ταυτόχρονα, χιλιάδες ερωτήματα περνούσαν στο μυαλό της ομάδας, άλλα στον καθένα. Αριστερά και δεξιά πυκνό δάσος, ανεξερεύνητο, κανείς δεν ήξερε ούτε αν έχει τροφή ούτε τι κινδύνους έκρυβε. Τότε τους μαζεύει ο αρχηγός και τους λέει:

"Έχω συνεννοηθεί με τους απέναντι να στερεωθεί καλά η γέφυρα και, όπως βλέπετε, αυτό κάνουν. Την έστησαν κάπως βιαστικά, πιστεύω όμως πως θα κρατήσει τελικά. Όμως έχω βαρεθεί την γρίνια σας και δεν αντέχω άλλο ούτε τις διαμαρτυρίες σας ούτε τις συνεχείς αμφισβητήσεις. Αφού το θέλετε έτσι, εντάξει. Είναι καιρός να αναλάβει επιτέλους ο καθένας τις ευθύνες του. Αποφάσισα λοιπόν να ψηφίσουμε και θα κάνουμε όλοι ό,τι πει η πλειοψηφία. Λοιπόν, ποιός θέλει να περάσουμε και ποιός όχι;"